4 Mayıs 2015 Pazartesi

BODRUM SUALTI ARKEOLOJİ MÜZESİ BÖLÜM:1

Tarih ve birazda müzeler hakkında bilgisi olanlar Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi hakkında bilgi sahibidirler. Daha önce burayı ziyaret etmemiş olanlar için bir kaç gün boyunca blogda tanıtmaya çalışacağım.
Bodrum limanında hemen marinanın karşısında Bodrum kalesi vardır. Bodrum’da biraz yüksekten baktığınızda kale Bodrum’un iki büyük koyu arasında görünür. Aslında ilkçağlarda burası Bodrum körfezinde bir kayalıktır. Zamanla dolgu ile karaya bağlanmış ve körfez ikiye bölünmüştür.

Bodrum kalesinin değişik kaynaklara göre 1402-1406 yıllarında yapımına başlandığı ve 1522-23 yıllarında da tamamlandığı belirtilmektedir. Kaleyi bu biçime sokan burada üslenen Saint Jean Şövalyeleridir. Kale, kareye yakın planlı 180 x 185 metre ölçülerindedir. Kalede değişik ülke isimlerini alan kuleler mevcuttur. En yüksek olanı 47,50 metrelik Fransız kulesidir. Ayrıca İtalyan, Alman İngiliz kuleleri ve Yılanlı kule vardır.

Kalenin doğu surları dışındaki surları çift bedenl, olup iç kaleye geçmek için 7 kapıdan geçmek gerekir. Çoğu zarar görmüşse de dikkatli incelediğinizde tüm kapılar üzerinde armalar mevcuttur. Armalarda haçlar, düz ve yatay bantlar, ejder ve aslan figürleri vardır.
Kalede 14 sarnıç bulunmaktadır. Osmanlı döneminde 19. Yüzyıl sonlarında hapisane olarak kullanılırken bir hamam eklenmiştir.

Kale bir süreden beri Sualtı Müzesi olarak kullanılmaktadır. Türk hamamı, bahçede Amphora sergilemesi yapılmakta. Ayrıca batık Doğu Roma Gemisi, Cam eserler salonu, cam batığı, sikke ve mücevherat galerisi, Karyalı Prenses Ada salonu, İngiliz kulesi, işkence odası görülebilmekte.

Müze tasarısı, ilk kez 1958 yılında Amerikalı gazeteci-dalgıç Peter Trockmorton tarafından ortaya atılmış ve onun uğraşları sonucu Sualtı arkeolojisinin babası sayılan George F.Bass bilimsel Sualtı Arkeolojisiyle ilgilenmeye başlamıştır. İzmir Arkeoloji Müzesi Müdürü Hakkı Gültekin müze düşüncesini Ankara’ya açarak ilk adımların atılmasını sağlamıştır…

Süngerciler tarafından tesadüfen bulunan ve depolarda saklanan amforalar ile Kaptan Kemal Aras, Peter Trockmorton, Mustafa Kapkın ve Honor Frost gibi kıyılardaki batıkları ilk kez keşfeden öncülerin denizaltından çıkardıkları buluntuların sergilenmesi için ilk çalışmalar başlatılmış ve Fransız ile İtalyan kulesi arasındaki güzel tonuzlu kubbeli salon Şövalyeler Salonu adlandırılarak yapılan restorasyonla sergileme alanı olarak kullanılmaya başlanmış.

1961 ve 1973 yıllarında Müzeyi yöneten Haluk Elbe, kalenin yıkılmış olan güney duvarlarını, Osmanlılar tarafından camiye dönüştürülen şapeli tamir ettirir. Müzedeki ilk sergilemenin açılması bu şapelde gerçekleşir. Bodrum yarımadası yakınlarındaki “Dirmil”den getirilen Miken periyoduna ait bir koleksiyon şapelde sergilenir ve müzenin halkla ilk randevusu gerçekleşmiş olur.

 Aynı yıllarda şövalyeler salonu iyice restore edildi ve Karia ile Klasik dönem koleksiyonlarının sergilendiği bir salon haline geldi. Bu arada denizden çıkarılan buluntular da bu binanı batısında sergilenmeye devam edildi…Haluk Elbe aynı zaman içerisinde kalenin yeşillendirilmesi de çalıştı ve bir çok ağaç ve bitkiyi kaleye kazandırdı… Bugün kalenin girişindeki resim galerisi onun bu başarılı çalışmalarının anısına, ismiyle anılmaktadır.

Haluk Elbe’nin ayrılmasından sonra müze Nurettin Yardımcı (1973-75) ve İlhan Akşit (1976-1978) tarafından yönetildi ancak İngiliz kulesinin onarımı dışında kayda dair bir gelişme bu dönemde rastlanılmadı.

Oğuz Alpözen 1971 e kadar usta dalgıç olarak, Türk Hükümeti’nin gözlemcisi olarak yapılan sualtı kazılarına katılmış ve Bodrum Müzesine müdür olarak atandığı andan itibaren emekli olana dek Bodrum Müzesi’ni gerçek anlamda bir Sualtı Arkeoloji Müzesine dönüştürmek için canla başla çalışmıştır. 1978 yılında müze müdürlüğüne getirilen Oğuz Alpözen kalenin müzeye çevrilmesi esnasında yani 1962 yılından bu yana bir arkeoloji öğrencisi olarak , gönüllü olarak ve daha sonra Prof. Dr. George Bass tarafından yapılan tüm sualtı kazılarına katılımcı olarak girmiş ve müzenin kurulduğu yıllardan 2005 yılına kadar müze hizmetinde yer almıştır…


Müzedeki olumlu gelişmeler yönetimi Teksas A.M. Üniversitesinin bir kuruluşu olan INA (Institute of Nautical Archaeology) ile daha bir yakın çalışmaya sevketti… Akademik ve finansal olarak sağlanan katkılarla Bodrum müzesinin dünyadaki Sualtı arkeoloji kazılarının bir mihenk taşı olmasını da sağlamış oldu…INA’nın bulgularıyla oluşturulan “Uluburun Batığı Sergisi” ki dünyanın halen bilinen en eski batığıdır” yalnızca küçük bir profesyonel çevrenin ilgisi yerine dünya basınının özellikle National Geographic”in geniş yayınlarıyla müzenin herkesin ilgi odağı haline gelmesini sağlamıştır…

1989 yılında bir inşaat kazısı sırasında ortaya çıkan ve Hekatomnid ailesinden gelen Kraliçe Ada’nın (Mausolos’un kızkardeşi) lahdinin bulunması ve daha sonra bu buluntunun içindeki iskeletin etlendirilerek Kraliçe Ada salonunda sergilenmeye açılması büyük yankılar uyandırdı. Yine 1993 yılında İngiliz Kulesi önündeki temel kazıları sırasında bulunan köle esirlerin veya mahkumların kemiklerden esinlenilerek geliştirilen Zindan sergilemesi açıldı. Kalenin bir dönem hapishane olarak kullanıldığını başarılı bir şekilde sergileyen Zindan, isimsiz kurbanların o dönemlerdeki hapis yaşamları gözler önüne sermekte.


Müzenin yalnızca tahsilli kişilerce anlaşılması ve gezilmesi yerine yaşayan müzecilik kavramıyla bağdaştırılması ve çok geniş kitlelerin ilgi alanı çekim merkezi olması gerekliliği düşüncesiyle oluşturulan çevre ve sergiler nedeniyle Bodrum Sualtı Arkeoloji müzesi Sualtı konusundaki dünyadaki en önemli müzelerden biridir.

1995 yılında Avrupa”da Yılın Müzesi yarışmasında 44 müze arasından 12 finalist arasında yer almayı başaran Bodrum Müzesi “Yılın Müzesi Özel Ödülünü” de almayı hak kazanmıştır.

2005 yılına kadar müzeyi başarıyla yöneten Oğuz Alpözen’in emekliye ayrılmasının ardından kale müdürlüğü yine bir sualtı Arkeologu olan ve Bodrum Müzesinde uzun yıllar görev yapan, müzede özel bir salonda sergilenen Serçe Limanı batığındaki ekipte dalgıç, sualtı arkeologu olarak ta çalışan Yaşar Yıldız tarafından yönetilmektedir.












Halen müze giriş ücreti 25 TL olup, fotoğraf çekimi için ayrı ücret istenmemekte sadece kapalı galerilerde bulunan objelerin çekimlerinde flaş kullanmamaya dikkat etmek gerekiyor. Müzeyi kapsamlı ve özenli gezebilmek için yaklaşık 2-3 saat ayırmanızı öneriyorum.



DEVAM EDECEK

30 Nisan 2015 Perşembe

NİSAN AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 1

 

KİTABIN ADI
Lyon’da Düğün
KİTABIN YAZARI

Stefan Zweig

KİTABIN ÇEVİRMENİ
Arif Gelen
KİTABIN YAYINEVİ
Can Yayınları
KİTABIN BASKI YILI
2009
KİTABIN BASKI SAYISI
2. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI
204 syf
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ
10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ
10/10 
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ
10/10 


Stefan Zweig büyük bir hikaye ustası. Çok etkili ve yetkin hikayeler yazmış. Bu kitapta 5 hikayesi bir araya getirilmiş. Bunlardan Scharlach (Kızılhastası) ile Angst (Korku) ilk kez okuduğum ve çok etkilendiğim hikayeler oldu. Korku’da kadının başından geçen olayların hikayenin sonunda aldığı biçim ve hikayenin sonlanışı günümüzce pek çok dizi ve filme konu olabilecek değerde.
Kitapta yer alan hikayelerden “Laporella” daha önce yine Can Yayınlarından okuduğum “Amok Koşucusu” kitabında da yer alıyordu. Aynı hikayeyi iki farklı kitabında yayınlamak Can Yayınlarına yakışmıyor. Editörlerinin dikkat etmesi gerekiyor.
Değişik yayınevleri tarafından Zweig hikayeleri kitap olarak yayınlandığından “Die Gleich-Ungleich Shwestern –Benzer Benzemez kızkardeşler” ve “Die Hechzeite Lyon –Lyon’da Düğün” hikayeleri Remzi Kitabevi’nden çıkan –blogda daha önce tanıttığım- “Ay Işığı Sokağı”nda da yer alıyor. Her üç hikaye de tekrar okunacak kadar güzel.
Bu arada “Lyon’da Düğün” hikayesinin fonunda yer alan olayların geçtiği dönem Zweig’ın eşsiz bir biyografi Kitabı olan “Joseph Fouche” kitabında anlatılan, (Bu kitabı blogta tanıtmıştım. Ancak kitaba hiç yorum gelmemesi ve kitapseverlerin, kitap kurtlarının gözünden kaçan bir kitap olması beni üzdü doğrusu) Fouche’nin “Lyon Kasabı” ünvanını aldığı terör döneminde geçiyor. Ben de merak olarak kalacak bir düşünceyi sizinle paylaşayım. Acaba Zweig bu hikayeyi yazdıktan sonra mı Fouche’yi biyografisi için araştırmaya başladı yoksa Fouche’yi yazarken böyle bir hikayeyi mi yazma düşüncesi doğdu?
Hikaye severlerin ve Zweig hayranlarının mutlaka, güzel kitap arayanların ve kitap kurtlarının ile kesinlikle okuması gereken bir kitap!


29 Nisan 2015 Çarşamba

BODRUM

Geçen hafta işim gereği Bodrum’a yaptığım bir günlük ziyarette biraz zaman yakalayarak Bodrum ilçe merkezinde dolaşma olanağı buldum. Geldikçe görmeye çalıştığım ve gezmekten hiç bıkmadığım Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi’ni yine gezdim. Buna ilişkin fotoğraflarım ayrı bir yazı konusu olacak ama özellikle Bodrum marinayı ara sokaklardaki güzelliklerden fotoğraflayabildiklerimi sunuyorum. İlçede henüz yaz aylarının kaotik ortamı yok. Keyifli anların bazı izlerini veriyorum.











28 Nisan 2015 Salı

MART AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 9

 

KİTABIN ADI
Mezopotamya Seferim Kurna, Kütülamare ve Selmanıpak Muharebeleri (My Compaign in Mesopotamia)
KİTABIN YAZARI

Tümgeneral Charles Vere Ferrers Townsend

KİTABIN ÇEVİRMENİ
Gürol Koca
KİTABIN YAYINEVİ
T. İş Bankası Kültür Yayınları
KİTABIN BASKI YILI
2012
KİTABIN BASKI SAYISI
1. Baskı (Orijinal 1. Baskı 1920)
KİTABIN SAYFA SAYISI
690 syf
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ
10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ
10/10 
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ
10/10 


Birinci Dünya Savaşı’nda Almanya’nın müttefiği olarak savaşa giren Osmanlı Devleti, 1914-1918 arasında pek çok cephede savaşmıştır. Cephelerde mevzi kazanımlar olmuşsa da tüm savaş boyunca iki büyük muharebede kesin zafer kazanmıştır. Bunlardan “Çanakkale Zaferi” toplum tarafından çok bilinen ve yakın zamanda 100. Yıl kutlamaları ile göz önüne çıkmış, Mustafa Kemal’in tarih sahnesine çıkmasına vesile olmuş büyük bir zaferdir.
Ancak Kuttülamare’de Halil Paşa’nın İngiliz ordusunu yenerek İngiliz Generali Charles Townsend’i esir alması fazla gün yüzüne çıkmayan bir başka zaferimizdir. (Halil Paşa, soyadı devriminden sonra “Kut” soyadını almıştır.) Yakın zamanda (29.4.2015) 100. Yılını sessiz bir biçimde kutladığımız(!) bu zaferimiz üzerine kaleme alınan eser ne yazık ki çok az.
CharlesTownsend İngiliz ordu komutanı olarak Kasım 1914’de Basra’da başlayan İngiliz istilası sonrası emrindeki İngiliz ve Hint askerleriyle Bağdat’a kadar gitmek üzere emir alır. Zayıf Osmanlı garnizonlarını geçen Townsend güçlü birliklere rastlayınca kayıplarının artması üzerine Kuttülamare’e çekilir. Halil Paşa kuvvetleri tarafından sarılan General Townsend birkaç aylık direnmeden sonra, İngiliz’lerin yardım getiren tüm birliklerinin bozguna uğraması üzerine dayanamaz, Halil Paşa’ya kendisini bırakması için para teklif etse de red cevabı aldıktan sonra birlikleriyle birlikte teslim olur.
General Townsend’in bu savaşlara ilişkin anıları dönemini ve koşulları anlatması bakımından bir savaş kitabı olmasının ötesinde çok önemli ve ilgi çekici. Anılarındaki bazı yanlış anlatımlar ve rakamlar askeri kaynaklarımızın düzeltimi ile dipnotlarında sunulmuş ve kitap bu açıdan zenginleştirilmiş.
Townsend, İstanbul’da yaklaşık 1,5 yıl esaret altında yaşar. Ancak savaşın kaybedilmesi üzerine Osmanlı hükümeti tarafından aracı yapılır ve İngiltere yetkilileri ile şartları görüşmeye yollanır. Agememnon zırhlısında teslim anlaşmasının imzalanması sırasında General Townsend’de oradadır. Geçmiş tarihimize ilgi duyan herkesin okuması gerekli önemli bir kitap.


(HALİL KUT PAŞA)

27 Nisan 2015 Pazartesi

TÜRK KADINI LOKANTAYA GİDERSE...

Ülkemizde avukatlık mesleğini seçen ve yapan ilk Kadın Avukat Süreyya Ağaoğlu, kadınların yemek yiyemediği lokantada yemek yiyince…
Süreyya Ağaoğlu, Türkiye’nin ilk kadın avukatıdır. 1924-25 ders yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdikten sonra, Ankara’ya ailesinin yanına döner.
Bir arkadaşıyla birlikte Adalet Bakanlığı’nda staja başlar.. İlk günlerin heyecanı geçince, bir sorunla karşılaşırlar: Öğle yemeği işini nasıl çözeceklerdir ? Evlerine gidemezler, evleri bakanlığa çok uzaktır. Lokantaya da gidemezler.. Aslında o zamanlar Ankara’da yemek yenebilecek bir lokanta, İstanbul Lokantası vardır. Ama, hep milletvekillerinin yemek yediği bu lokantada, kadınların yemek yediği görülmüş şey değildir..
Türkiye’nin, bu ilk kadın stajyer avukatları, öğle yemeklerini, bir süre için peynir ekmek yiyerek geçiştirirler. Ama sonunda dayanamazlar..
Zamanın Basın-Yayın Genel Müdürü olan babası Ahmet Ağaoğlu’na giden Süreyya, öğle yemeklerini İstanbul Lokantası’nda yiyebilmek için izin ister. Ahmet Ağaoğlu, bunda bir sakınca görmez, peki, der..
İki arkadaş, ertesi gün öğleyin lokantaya gider, küçük bir bölümüne geçip güzel güzel karınlarını doyurur. Ahmet Ağaoğlu’nu ve kızını tanıdıkları için kimse yüzlerine bir şey söyleyemez, ama arkalarından konuşmalar başlar. Homurdanmalar ve şikayetler yükselir.
Şikayetler aynı gün, zamanın başbakanı ‘Rauf Bey’e de iletilir. Rauf Bey de Ahmet Ağaoğlu’nu arayıp durumu anlatır.
Süreyya, o akşam eve döndüğünde, babasının kendisini beklediğini görür. Ahmet Bey hemen konuya girerek, “Başbakan Rauf Bey, senin ve arkadaşının lokantada yemek yediğinizi ve herkesin bunu konuştuğunu anlattı.. Bundan sonra öğle yemeklerine bana gelin,” der..
Süreyya çok üzülür, ama yapacağı bir şey yoktur..
Birkaç gün sonra, Atatürk ve eşi Latife Hanım, Ahmet Ağaoğlu’na misafirliğe gelir. Sohbet edilirken, söz bu konudan açılınca, Süreyya Hanım, olayı bütün açıklığıyla Atatürk’e anlatır. Onun, kendisini anlayacağını ve destekleyeceğini düşünmektedir. Oysa, onu dinleyen Atatürk, “Babanın da, Rauf Bey’in de hakkı var,” demesin mi ?..
Büyük bir hayal kırıklığına Süreyya, ertesi gün bakanlıktaki odasında çalışırken, bir yetkili telaşla içeri girer : “Süreyya hazırlan, Paşa seni yemeğe götürecekmiş !..”
Süreyya şaşırır, apar topar kapının önüne çıkar. Yanında bir milletvekili ve yaveriyle arabada oturan Atatürk, onu görünce, “Latife bugün seni öğle yemeğine bekliyor,” der.
Süreyya hem şaşkın hem sevinçlidir. O bindikten sonra hareket eden otomobil İstanbul Lokantası’nın önünden geçerken, Atatürk, birden şoföre durmasını söyler. Bozüyük milletvekili Salih Bey telaşla yanlarına gelince, Atatürk, herkesin duyabileceği bir sesle, ona, “Bugün Süreyya’yı bize götürüyorum, ama yarın buraya gelecek, yemeğini lokantada yiyecek..” der.
Süreyya’nın şaşkınlığı daha da artar.
Ne olup bittiğini, Latife Hanım, yemekte, onun kulağına eğilip, “Paşa, dün akşam bu lokanta olayına çok kızdı, ama babanı senin yanında ezmek istemediği için kızgınlığını belli etmedi. Eve gelir gelmez, birkaç milletvekilini arayarak, yarın mutlaka eşleriyle birlikte lokantaya öğle yemeğine gitmelerini söyledi,” deyince durumu anlar..
Süreyya Ağaoğlu, ertesi gün, arkadaşıyla İstanbul Lokantası’na gittiğinde, birkaç milletvekili eşinin de ilk kez orada olduğunu görür. Kimse onları bakışlarıyla bile rahatsız etmeye yeltenemez..
Bu bir ilk olur… Atatürk ve Türkiye’nin ilk kadın avukatı Süreyya Ağaoğlu, kadınların, tıpkı erkekler gibi, bir lokantada yemek yiyebilmesine de öncülük etmiştir…


22 Nisan 2015 Çarşamba

MART AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 8

 
KİTABIN ADI
Cehennem Deresi
KİTABIN YAZARI

Gülsen Varol

KİTABIN ÇEVİRMENİ
-
KİTABIN YAYINEVİ
İkinci Adam Yayınları
KİTABIN BASKI YILI
2014
KİTABIN BASKI SAYISI
1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI
282 syf
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ
9,5/10 (Birkaç dizgi hatası var)
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ
10/10 
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ
9/10 


Bloğumda  yıllardır, okuduğum kitapları kendime göre yorumluyorum. Her okuyanın yorumlamada kendine göre bir bakış açısı olduğuna da inanıyorum. Çok sevdiğim ve hararetle önerdiğim bir kitabı bir başkası sevmeyebilir. Bunu çok doğal buluyorum. Ama tanıttığım kitapları okumak isteyenlere bir bakış açısı verebilmeyi önemsiyorum.
Bu yorumdaki kitabımızın yazarı Gülsen Varol hanımefendi, aynı zamanda yazılarını sürekli izlediğim blog dostlarımdan birisi. Yazılarından iyi ve hem de çok birikimli bir eğitimci olduğu hemen anlaşılabilir. Zaman zaman çok etkilendiğim yazılarını imkanlarım nispetinde sıklıkla takip etmeye gayret ediyorum. Kitabının yazım dönemini ve yayınlanması aşamalarını ve yayınlanmasından sonra kitap hakkında yapılan yorumları bloğundan az çok izledim. Bir kitabın yazılması, gözden geçirilmesi, basılması uzun ve yorucu bir dönemdir. (Dergicilik zamanlarından biliyorum) Adeta bir doğum gibidir. Ne zaman ki kitap matbaadan çıkar ve elinizi kitaba değersiniz, onu hissedersiniz, sizden mutlusu yoktur.
Bugüne kadar okuduğum kitapların sayısını hatırlamasam da kitap yazmadım, yazamadım. Kendimi bir türlü hazır hissetmedim. Çevremden “artık yazarsın” diyenler olsa da sürekli erteleyip duruyorum. O sebeple kitap yazan insanlar, üreten insanlar olduklarından benim için çok değerlidir. Hele bu tamamen yaratıcılık eseri olan roman ve hikaye ise gerçekten çok değerli buluyorum.
Gülsen Varol hanımefendinin ilk kitabı “Albümdekiler”i henüz okumadım. Ama ikinci kitabının özellikle yayınlanan yorumlarını okuduktan sonra yorumlamalıyım diyerek satınaldım. Bir solukta bitti. Fakat, okumamın üzerinden yaklaşık bir ay geçmesine rağmen uzun süredir biriken ve blogda yorumlanmayı bekleyen kitapları eritemediğim için yorumu   yazmam biraz gecikti.
Kitabın ülkemize özgün ilginç bir konusu ve bağlı gelişen olayları var. Pek çok blogda hikayesi kısmen anlatıldığı için merak edenlerin okuması dileğiyle konuyu burada yazmıyorum. Birbirine bağlı iki aşk hikayesinin 4 ana kahramanını çok sevdim. Gerçek yaşamda bu kadar rastlantı var mıdır bilemiyorum ama gelişen olayları, kahramanların yaşadığı hikayeyi çok sıcak ve içten buldum. Romandaki  karakterlerin birebir yorumlanması ve  olaylar sürecine bakış açım sonuçta benim özel düşüncelerim olduğu için belki sadece sayın yazar ile paylaşabilirim. (Kitabı bitirdikten sonra bu konuyu ben işlese idim farklı ne yazardım diye de düşündüm açıkçası. Bunu Türk yazarların son dönem eserleri açısından sıklıkla yapıyorum. Özellikle kurgu ve roman kahramanlarının bulunduğu ortam, olaylar zinciri, yazar ile bakış açımın farklılıkları ya da benzerlikleri doğrusu beni etkiliyor.)
Sayın Varol’un bloğuna aldığı yorumlarda kimse değinmedi galiba ama kitabın hikayesinin gelişimi ile sonuçlanması bana Kafka’nın “Dava”sını hatırlattı. O kitabı da bitirdiğimde de açıkçası böyle bir son beklemiyordum. Ancak sonuçta yazar onu yarattığına göre düşüncelerine sonsuz saygı gösteriyorum.
Dizgideki birkaç küçük hata dışında, akıcı, coşkulu, kolayca okunan, karakterleriyle sıcacık bir roman. Sayın Varol’un birikimlerinin bu kadar kalmayacağına ve daha bizleri coşkuya ve keyfe sürükleyecek pek çok esere imza atacağına inanıyorum.
Okumanız dileğiyle.