Ne mutlu Türküm diyene!

SAİNT PETERSBURG KANAL TURU

2012-02-16T12:26:00.000+02:00

Saint Petersburg’u tanımanın en kolay ve güzel yollarından birisi şehirde kanal turu yapmak. Şehrin sayısız kanallarında, küçüklü büyüklü bir çok kanal rotası var. En güzelleri bir süre küçük kanallarda gittikten sonra Neva nehrine çıkıp üzerinde seyrederek sağlı sollu tüm şehir manzarasını nehirden seyretmek.

Turların büyük kısmı, şehrin ana caddesi olan Nevski Prospekt üzerindeki duraklardan kalkıyor. Genellikle tur saatli olmasına rağmen doldukça kalkıyorlar. Kişi başı 1000 Ruble olan büyük turu tercih ettik. (Yaklaşık 58 TL, ancak turla giderseniz acentalar 30-35 Euro fiyat veriyorlar)

Kanal üzerinde şehri ters bir bakış açısıyla izlemek özellikle inci gibi işli binalar arasında dolaşmak tam bir görsel şölen. Sizi şehirle baş başa bırakıyorum.

DARWİN ÖDÜLLERİ

2012-02-15T12:12:00.000+02:00

Bir ABD üniversitesinin öğrencileri tarafından “Darwin Ödülleri”, veriliyor. Her yıl, basını sürekli tarayan öğrenciler, en ilginç olayları bu yarışma kapsamında ödüllendiriyorlar. Ödülün “Darwin” adıyla anılması onun "evrim kuramı"na (!) gönderme yapıyor. 2007 ödülleri aşağıdaki haberlere verilmiş!:

1- Kaliforniya'da James Eliot 38'lik tabancasıyla soyguna kalkıştı. Ancak tabanca ateş etmesi gerektiği an tutukluk yaptı. James "- ne oluyor?" diye namlunun içine baktı ve denemek için tetiği çekti. Tabanca bu kez ateş aldı...

2- İsviçre'deki bir lokantada et kesme makinesi, kaza sonucu aşçıbaşının parmağını kopardı. Aşçıbaşı sigorta şirketinden tazminat istedi. Şirket aşçıbaşının kişisel bir ihmali olduğundan kuşkulandı ve uzmanlarından birini makineyi kontrol etmesi için gönderdi. Eksper kontrolü yaparken makineyi işletti ve parmağını kaybetti. Şirket sigorta parasını ödemek zorunda kaldı.

3- Chicago'da kar fırtınasından sonra, bir adam arabasını park edebilmek için evinin önündeki kar yığınını bir saat küreyerek temizledi ve kendine bir yer açtı. Arabasını alıp geldiği zaman o yere bir kadının kendi otomobilini park edivermiş olduğunu gördü ve sinirlenip silahıyla ateş ederek kadını öldürdü.

4- Zimbabwe'de bir otobüs şoföründen, 20 kadar akıl hastasını öteki kasabadaki akıl hastanesine götürmesi istendi. Şoför müşterilerini aldı ve yola çıktı. Yarı yolda bir barın önüne durdu ve gidip bir iki kadeh attı. Otobüse geri döndüğünde bütün hastalarının kaçıp gitmiş olduğunu dehşetle fark etti. Beceriksizliğinin ortaya çıkmasını istemeyen şoför oradaki otobüs durağına gitti ve bekleşen yolculara onları bedavaya taşıyacağını söyledi. Sonra onları götürüp akıl hastanesine teslim etti ve 'Dikkatli olun, bunlar ipsiz sapsız şeyler söyler, biz akıllıyız derler, ciddiye almayın!' deyip kaçtı. Olayın içyüzü üç gün sonra anlaşılabildi.

5- Adamın biri Lousiana'da bir mağazaya girdi ve dükkân sahibine elindeki 20 doları bozmasını rica etti. Dükkân sahibi kasayı açtığı an, adam silahını çıkardı ve kasadaki bütün parayı istedi. Adam paraları topladı ve elindeki 20 doları tezgâhın üzerinde bırakıp kaçtı, gitti. Ama ortaya girift bir hukuki mesele çıktı. Tezgâhta bıraktığı para 20 dolardı, ama kasadan yalnızca 15 dolar tutarında bozuk para çıkmıştı. Şimdi buna, silahlı soygun denebilir miydi?

6- Bir kadın New York'ta saldırıya uğradı. Biri onun çantasını aldı kaçtı. Kadın, çığlıklarına gelen polise hırsızın eşkâlini verdi. Bunda o kadar başarılı oldu ki, polis kısa zamanda birini yakalayıp karakola getirdi. Sanığa "Şurada dur, şimdi şu bayanla kimlik tespiti yapacağız" dedikleri sırada adam kendinden emin seslendi: "Evet, evet. Çantasını kapıp kaçtığım kadın buydu".

7- Michigan'da sabahın 5'inde bir adam bir fastfood'a gitti ve kasadara silah göstererek kasadaki parayı vermesini söyledi. Kasadar itiraz etti: "Ama bir şey ısmarlamadan kasayı açmam mümkün değil." Adam "Öyleyse, bana soğan dilimleri ver" dedi. Kasadar gene itiraz etti: "Sabahları soğan hizmeti yapmıyoruz." Silahlı adam suratını asarak çıktı gitti.

8- Adamın biri sabahın erken saatinde sokakta park etmiş olan bir karavandan benzin çalmak istedi. Deponun kapağını açtı, hortumu daldırdı ve emdi. Polis adamı 15 dakika sonra orada kıvranırken buldu. Çünkü adam hortumu benzin deposuna değil, yanlışlıkla pis su deposuna daldırıp emmişti. Karavanın sahibi şikâyetçi olmadığını söyledi; "Son birkaç ay bu kadar gülmemiştim" dedi...

OCAK AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 2

2012-02-14T13:07:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Prag Mezarlığı (İl Cimitero di Praga)
KİTABIN YAZARI	Umberto Eco
KİTABIN ÇEVİRMENİ	Eren Yücesan Cendey
KİTABIN YAYINEVİ	Doğan Kitap
KİTABIN BASKI YILI	2011
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	493 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Çağımızın en büyük entelektüellerinden kabul edilen (ki fazlasıyla hak ediyor) Umberto Eco yeni romanıyla yine yazınsal bir şölenle karşımıza çıkıyor.

Hitler’in, Yahudi soykırımına gerekçe yaptığı söylenen “Siyon Bilgelerinin Protokolleri”, romanın çıkış konusu. Döneminin tamamen gerçek olaylarına, yazar tarafından serpiştirilen birkaç roman kahramanı ile görkemli roman oluşmuş. Başkahraman Simonino Simonini’in günce tutmasıyla başlayan kitap, güncede geri giden anılarla, Simonini’nin o güne kadar yaşamı ve başından geçenleri özetliyor. Daha sonra beklenmedik şekilde günceye müdahale edip yazmaya başlayan Rahip Dalla Picola’nın bir süre sonra Simonini’nin 2. Kişiliği olduğu anlaşılır.

Bir sahte belge uzmanı olan sahte noter Simonini, Garibaldi’nin Roma’ya yürüyüşü, Paris’te komün devrimi ve Dreyfüs Davası gibi, dönemin birçok olayına girip çıkıyor. Gerisini merak edenler kitabı alıp okumak zorunda.

Eco tarafından kitaba eklenen ve dönemi yansıtan karakalem çizimlerde enfes ve mükemmel bir görsel bütünsellik sağlıyor.

“MUSTAFA KEMAL EN LARMES” (MUSTAFA KEMAL GÖZYAŞLARI İÇİNDE)

2012-02-13T11:15:00.000+02:00

“Gençliğe Hitabe” Ucuz Politika Malzemesi Değildir!

“Gençliğe Hitabeyi” ortadan kaldırmak isteyen kuşkusuz biliyordur, Gazi Mustafa Kemal’in nerede ve hangi açıklamalardan sonra gençliğe seslendiğini.

Anımsatmak yararlı olabilir:

Gençliğe seslenişten hemen önceki yakıcı sözler ve yanağa süzülen ateş damlalarını pek anımsayana rastlamadım.

“…O gün, Cumhurbaşkanı Gazi Mustafa Kemal, bir haftadır anlatmakta olduğu, bağımsızlık savaşı ve kuruluş tarihinin sonuna geldiğinde bir an duraklamış, başını şöyle bir kaldırmış, bakışlarını salondakilerin gözlerinden ayırmadan, kaldığı yerden sürdürmüştü “Büyük Söylevi”ni:

“Birtakım şeyhlerin, dedelerin, seyyidlerin, çelebilerin, babaların, emirlerin arkasından sürüklenen, kaderlerini ve hayatlarını falcılara, büyücülere, üfürükçülere, muskacıların ellerine bırakan insanlardan meydana gelmiş bir topluluğa bir millet gözüyle bakılabilir mi?

Milletimizin kendine has niteliğini yanlış şekilde gösterebilen ve yüzyıllarca göstermiş olan bu gibi unsurlar ve kuruluşlar, yeni Türk Devleti'nde Türkiye Cumhuriyeti'nde devam ettirilmeli miydi?”

Gazi’ bu sözleri, isyanları (1919-1927) anlattıktan sonra söylemiş; gericiliğin, istibdadın (baskının) kaldırılmasından söz etmiş ve başını kaldırmış; “Efendiler!” diyerek sesini yükseltmişti:

"Bu beyanatımla, milli hayatı hitam (son) bulmuş farz edilen (sanılan) büyük bir milletin, istiklâlini nasıl kazandığını ve ilim ve fennin en son esaslarına müstenit (dayanan), milli ve asri bir devletin, nasıl kurulduğunu ifadeye (anlatmaya) çalıştım.

Bugün vasıl olduğumuz (ulaştığımız) netice, asırlardan beri çekilen milli musibetlerin intihabın (felaketlerin yarattığı bilincin) eseri ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan kanların bedelidir. Bu neticeyi, Türk gençliğine emanet ediyorum."

Gazi, yine duraklamıştı: Bakışları önden arkaya dinleyenlerin gözlerinde gezinmiş ve yine ufuklara dalıp gitmiş gibiydi.

"Ey Türk gençliği!" diye başlamıştı. Okudukça sesi buğulanıyor; sözcükler dudaklarından dökülürken gözyaşları da yanaklarından süzülüyordu. Salondaki Cumhuriyet Halk Fırkası delegeleri heyecanla ayağa kalkmışlardı. Hepsinin gözlerinden yaşlar iniyordu.

Beş gündür Gazi’yi izleyen ve yayın organlarına günü gününe haber geçen Avrupalı, Asyalı gazeteciler şaşkınlık içindeydiler. O akşam, "Söylev'in son anını, gazetelerine heyecanla geçtiler. O gazetelerden Daily Telgraph'ın (22 Ekim 1927) manşeti:

"Mustafa Kémal En Larmes" (Mustafa Kemal gözyaşları içinde)

İngiliz Büyükelçisi de olanları raporunda Dışişleri’ne şöyle bildiriyordu:

"Mr. Helms'in bildirdiğine göre, toplantının sonuna doğru Gazi'nin sesi neredeyse duyulmaz oldu. Fakat O, bitirmek için kendine hâkim olarak, ülke gençliğine seslendi.

Onlara işgalcilerle karşılaşsalar bile cumhuriyeti koruma görevini verdi. Ve bu [sözler] dinleyicileri ve kendisini öylesine etkiledi ki, Gazi ve dinleyenlerin çoğu gözyaşlarını tutamadılar."(*)

“Gençliğe Sesleniş” o uzun Bağımsızlık ve Kuruluş savaşımı tarihinin anlatıldığı Büyük Söylev’in ayrılmaz parçasıdır!

Saldıranlar, bilinçsizce savunanlar ve “Sesleniş”i ucuz siyasal tartışmalarına sokak ağzıyla malzeme yapmaya kalkışanlar da bu gerçeği unutmasalar yeridir!

(*) Büyükelçi Sir G. Clerk, İngiltere Dışişleri Bakanı Austen Chamberlain'e Ekim 26, 1928 tarihli raporu. (Atatürk'ün Büyük Söylevi Üzerine belgeler, Bilal N. Şimşir, TTK Yayınları, XVI. Dizi-Sayı: 61, s.67)

(Kaynak. Önce Vatan)

OCAK AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 1

2012-02-10T12:00:00.001+02:00

KİTABIN ADI	Hapiste Yatacak Olana Öğütler
KİTABIN YAZARI	Tuncay Özkan
KİTABIN ÇEVİRMENİ	-
KİTABIN YAYINEVİ	Cumhuriyet Kitapları
KİTABIN BASKI YILI	2011
KİTABIN BASKI SAYISI	7. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	147 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Üç yıla yakın süredir Silivri’de tutuklu bulunan ve tahliyesi de belirsiz bulunan Tuncay Özkan’ın bir anlamda çığlığı bu kitap.

Kitapta, zorunlu yaşam alanı yapılan cezaevindeki hayatından kesitler sunuyor. Olabildiğince mizahi bir dili yakalamaya çalışmışsa da, okudukça satır aralarından büyük bir acının, özgürlükten mahrum edilişin acısı, haykırışları yükseliyor.

Tuncay Özkan zorla alıştırıldığı bu yaşamı bu kez, buraya düşmesi muhtemel dostlara bir hazırlık kitabı gibi hazırlamış. Hapiste su, temizlik, çay, yemek, ziyaret, okumak, yazmak, günlük yaşam gibi normal hayatta üzerinde durup düşünmediğimiz nice ayrıntıyı büyük bir ciddiyetle yazıyor anlatıyor, adeta beyinlere çivi gibi saplıyor.

Ve Nazım’ın deyişiyle, avaz avaz bağırıyor;

"Yaşamakta ayak direyeceksin,

Belki bahtiyarlık değildir artık,

Boynunun borcudur fakat,

Düşmana inat bir gün fazla yaşamak."

Alın,okuyun ve onların yalnız olmadıklarını hatırlatın, uzaktan sevginizi yumak yumak onlara savurun… unutmayın, onların tek tesellisi yalnız olmadıklarını hissetmek…

İŞTE CEVAPLARIM...

2012-02-09T12:06:00.000+02:00

Bugüne kadar değişik bloglarda mim sorularına rastlamış, ama ne yalan söyleyeyim üzerinde çok durmamış ve belki de düşünmemiştim. Blog dostlarımdan Şeniz (Mavi Balon) bu kez, soruları yanıtladıktan sonra bana yöneltmiş. Önceden haber vermediği için ne yazık ki biraz geç gördüm, o nedenle de cevaplarım gecikti.

Bu tür sorulara verilen yanıtlar genellikle anlıktır sanıyorum. O anki ruh halinle verilir. Bir süre sonra sorulduğunda pek çoğunun cevabının değiştiğini sanıyorum.

Aşağıdaki soru dizisi ağırlıklı olarak bayanlara hitaben hazırlanmış gibi. Bu nedenle alınmadım ve bazı soruları kendime göre çevirdim. Umarım Şeniz beni bağışlar. Aksi halde çok komik cevaplar olacaktı (!)

Sorulara ve cevaplara geçelim bakalım, neler yazmışım…

1- Sence çok anlamlı bir söz:

Bu çok kolay bir soru elbette. Seçim yaparken çok zorlanmadım. “Ne Mutlu Türküm Diyene”

2- Makyajında olmazsa olmazın?

Al İşte! Hemen ters bir soru. Burada sıkıntı var… Makyaj yapmıyorum dersem inandırabilirmiyim (!?) Sabahları “after shave” dışında ender olarak kullandığım bir koku var. (Galiba çok içeriksiz bir cevap oldu)

3- Uyguladığın güzellik tüyosu nedir?

Bir sıkıntılı soru daha…Bunu da “sağlık tüyosu” olarak alsam ve ona göre biraz kaçamak cevap versem, olur değil mi Sevgili Şeniz? Sıralayayım;

1- Düzenli uyku. En az 6-7 saat,

2- Düzenli spor. Hafta sonu iki gün 8-10 kilometre arası düzenli koşum var. (1987’den beri sürdürüyorum.)

3- Ayda bir doğa yürüyüşü –gün içinde dağ bayır 12-18 kilometre civarında- (Alıştığınızda inanılmaz güzel ve sağlığınıza destek)

4- En sevdiğin çiçek?

Bunu bugüne kadar üzerinde çok düşünmemiştim. Çok fazla düşünmeden “Gül” diyeyim. -Zeki Müren’den “..Bir gülü sevdim, bir seni sevdim…” nağmeleri burada fon müziği yapsın (!)-

5- Nefret ettiğin birşey?

Çookkk… Okumayanlar, sözünde durmayanlar, zamanında randevusuna gelmeyenler, çok konuşup aslında hiçbir şey demeyenler, … uzar gider.

6- En çok sevdiğin iltifat?

Bu aralar, “Kilo verdin galiba?...” diyenleri seviyorum.

7- Favori Kitabın?

“Foucault Sarkacı” ve “Körlük”

İlaveten, Umberto Eco’nun, Jose Saramago’nun, Joyce Carol Oates’un, İsabel Allende ve Orhan Kemal’in bütün kitapları…

8- Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü?

Gittikçe Sean Connery’e benziyor gibiyim; Yaşlı, kel ve göbekli (!)

9- Herkesin beğendiği ama senin sevemediğin bir ürün?

Dizüstü bilgisayar. Bir türlü alışamadım. Evde bazen kullanmak gerektiğinde çok acemi davranıyorum.

10- Şu an en çok almak istediğin kozmetik ürünü?

Bu soruyu da çarpıtıp, “malzeme” olarak anlarsam, su geçirmeyen sağlam bir doğa yürüyüş ayakkabısı diyebilirim. Elimdeki 2 ayakkabıdan da hoşnut değilim.

İşte bu kadar, şükür tamamladım. Evet ne diyorsunuz?

FELAKETİN AYAK SESLERİ

2012-02-08T12:31:00.000+02:00

İnsanlık geçim derdi, seçim derdi ile, hay huyla uğraşırken, küresel ısınımın tetiklediği felaketler zinciri çoktan harekete geçmiş bulunuyor.. Dünya dediğimiz Gemide, insanlar iktidar savaşını, kaptanlık savaşını, en iyi kamarayı kapmak yarışını sürdürürken Gemi su almaya başladı ve galiba önlenemeyecek bir batış sürecine girdi..

Bilim adamları 1960 lardan beri (Club of Rome'un kuruluşundan beri) sürekli uyarılarda bulundular: "Bu gidişat doğru gidişat değil" diye.. aklın ve bilimin yolunu değil, kör inançların, dogmaların ve saplantılı ideolojilerin yolunu tercih eden siyasetçiler, hemen her ülkede inatla yanlışı sürdürdüler, nüfus artışına, çevre kirliliğine , karbon dioksit veya azot dioksit gibi sera gazlarının salımına karşı önlem almak şöyle dursun, daha da yüksek hızda üretim saçmalığı ve tüketim toplumları yaratmak çılgınlığı aldı başını gitti.. Ve Gezegenimiz belki 1-2 bin yıl sonra zaten gireceği doğal ısınım safhasına, insan etkisiyle hızlandırılmış olarak vaktinden önce girdi. (küresel ölçekte etkili teknolojilerin henüz geliştirilmediği bir dönemde, açıkçası hazırlıksız yakalandık)

Buzulların erimesi sonucu Okyanus akıntılarının düzeninin değişmesi, olumsuz iklim değişikliklerine neden oluyor, diğer yandan ayarı şaşmış fauna ve flora insan yaşamını tehdit eder duruma geliyor.

Ağırlıklı olarak Grönland ve Antarktikada 2000 yılı öncesinde eriyen yaklaşık 240 milyar ton buzul nedeniyle okyanuslarda su seviyesinin 1 mm. yükseldiği, bu yüzyılın başında, tespit edilmişti... Aradan geçen 10 yıllık sürede bu eriyişin sabit hızda değil, her yıl yaklaşık %15 artan bir hızla devam ettiği tespit edilmiştir.. Felaket olan da bu üssel (geometrik) artıştır.. Yılda %15 demek, 1,15¹⁰= 4 , yani bir yılda eriyen buz miktarı 10 yıl önceki miktarın yaklaşık 4 katı demektir..

Başlangıçta birkaç mm. lik yükseliş belki önemsiz gibi gelir ama, gezegenin ömrü yanında nokta gibi kalacak kısa bir sürede Grönland ve Antarktika'daki tüm buzullar eriyecektir.. Mevcut eriyiş hızının devamı durumunda, deniz seviyesindeki yükseliş miktarını ( ∆h ) aşağıdaki tabloda görüyoruz :

Yıl ∆h (metre)

2000 0,001 felaketin ayak sesleri işitiliyor....
2010 0,004
2020 0,016
2030 0,064
2040 0,256 40.ncı yılda sadece 26 cm... ama
2050 1,024
2060 4,096
2070 16,384
2080 65,536 veee...
2081 70,000

2081 de Grönland ve Antarktika'daki tüm buzullar, yaklaşık 30 milyon km³ buzul erimiş, dünyada deniz seviyesi 70 metre yükselmiş olacaktır..

22. nci yüzyıla giremeden, dünyamız tanınamaz hale gelecek, binlerce ada ve kıyı şehirleri, kıyı ormanları ve geniş topraklar deniz suları altında kalacak, (ülkelerin %1 - %5 arasında toprak kayıpları olacak) ve kaçınılmaz olarak, tüm sosyo-ekonomik sistemler çökmüş olacaktır.. Bu felaketin yaratacağı kaos ortamından kaynaklanan problemler sonucu, açlık, susuzluk, baş edilemeyen virüslerin yol açtığı salgın hastalıklar, terörist katliamlar vs.. 10 milyarı aşmış dünya nüfusunun çok büyük bir bölümü, belki %80 i, acımasız bir kıyıma uğrayacak, sadece Bilim ve teknolojide ilerlemiş, akılcı yönetimlere sahip, hazırlıklı bazı ülkeler bu girdaptan salimen çıkabileceklerdir. 22.nci yüzyıla girerken gezegen üzerinde ancak 2 milyara yakın bir nüfus olacağını tahmin ediyorum.

Şu anda gözlerimizi yummuş,ve kulaklarımızı tıkamış, büyük felaketten 70 yıl öncesinin mutluluğunu(?!) yaşıyoruz..

D. ALİ ERCAN (ÖNCE VATAN)

BİR DE BİZİ DİNLEYİN…

2012-02-07T12:03:00.000+02:00

(Eski bir yazı ama yine hatırlamakta fayda var.)

Biz 4 Ermeni arkadaş, geçen akşam dernekten çıkmış, Galatasaray' da nargile keyfi yapıyorduk. Laf döndü dolaştı malum konuya geldi. Baktım, herkes aynı husustan dertli: Ermeni asıllı bir Türk ve Sade bir T.C. Vatandaşı olarak Dünya'ya ses nasıl duyurulur?

Ünlü bir sanatçı, politikacı veya bir dernek başkanı değilsin ki mikrofon uzatıp röpörtaj yapsınlar. Gazeteci değilsin ki fikirlerini köşenden dünyaya duyurabilesin. İyi de, biz bu işten sıkıldık. Bizim yerimize, bilir bilmez herkes konuşuyor. Bir tarafta "Ermenilere soykırım yapılmıştır" diyenler; diğer yanda "soykırım yoktur" diyenler. Şimdiki moda ise "tarihçilere bırakalım" diyenler.. Soykırım yapılmıştır diyenlere bakıyorum, hepsi ya kindar Ermeni diasporası mensubu, veya bunlardan çıkarı olan siyaset erbabı. Yoktur diyenlere bakıyorum, bu konuda derin bir bilgileri yok ama adettir diye reddediyorlar. Tarihçiler deseniz, neyi ortaya çıkartacaklar, Allah Aşkına? Soykırımın belgesi mi olur? Eskaza ortaya bir belge çıksa, muhakkak karşı bir de belge çıkar, tartışma sonsuza kadar sürer gider.

Gerçeği, benden ve benim gibilerden başkası bilemez. Bizler, hadiseleri birinci ağızdan dinlemiş kişileriz. Bizler Türk Ermenileri'yiz. Türk Ermenileri'nin Harici Ermeniler'den çok ciddi bir farkı vardır. Bizler, tehcir sırasında, ya Türkiye'de kalmışların veya tehcir bitiminde Türkiye'ye geri dönmüşlerin torunlarıyızdır. Bizler tek tip hikaye dinlememişizdir. Diaspora Ermenisi sadece ölüm hikayesi bilir. Olaylardan sonra geri dönmemiş ve komşularının mahçup yüzlerine tanık olmamıştır. Onlar, bu ölümler için bütün Türk'leri suçlarlar. Olayları sadece soykırım olarak nitelerler. Türk Ermenisi'nde ise daha bol ve daha değişik hikayeler vardır:

Mesela, dedem, Erzincan'daki çiftliklerinden abisinin alınıp götürülüşünü ve onu kurtarmak için başçavuşa bir eşşek yükü altın fidye verdiğini anlatırdı. Ne abi dönmüş ne de altınlar. Anneannem, köydeki Ermeni delikanlıların nasıl silahlandırılıp çeteci yapıldıklarını anlatırdı. Üniformalarını yabancı lisan konuşanlar getirmiş.

Büyükbabam, Kayseri'de tüm sülalesini kurtarmak için çırpınan Osmanlı Yüzbaşı'sı Sinan'ı ağlayarak anlatırdı. Sayesinde o sülaleden kimsenin kılına zarar gelmemiş. Bizler, katliam hikayeleri dinlediğimiz gibi, bir Ermeni arkadaşı tehcire giderken askerin önüne yatan Türk'lerin; veya, yurtlarına geri döndüklerinde onlara tekrar kucak açan Türk komşuların hikayeleri ile de büyüdük.

Onun için "bize sorulsun" diyorum. Kimse bizden daha objektif olamaz. Bu hadisenin bir uzun anlatımı vardır bir de kısa anlatımı. Kısası şudur:

Tebaanın bir kısmı emperyalist güçlerin gazına gelip ayrılıkçılık yapmıştır. Buna kızan Osmanlı hükümeti bölgede tehcir kararı almıştır. Günün şartlarına göre tehcir (göç) zor koşullar altında gerçekleşmiştir. Sürgünler, çoluk çocuk muhtelif şekillerde kırılmış ve kıyıma uğramıştır. Bu kırılma hastalık ve açlık sebebiyledir. Kıyım ise Osmanlı askeri tarafından organize bir şekilde yapılmamıştır. Hastalık dışındaki bu ölümler, münferit olaylardır ve sürgünlerin yanlarında götürdükleri altın paraları gasp etmeyi amaçlayan bölgenin eşkiyaları tarafından yapılmıştır. Başka cephelerde de savaşmakta olan Osmanlı askerinin sürgün esnasındaki cinayet olaylarını önleyecek sayıda ve güçte olup olmadığı da bir tartışma konusudur. Hal bu iken, o bölgede bu olayların cereyan ettiği esnada, ülkenin batı bölgelerinde yaşayan Ermenilerin aynı şekilde bir zulme uğramadığı göz önüne alınırsa, buna bir soykırım denemez. Pek çok başka kelime söylenebilir; soykırım hariç. Kaldı ki, söz konusu 1.5 milyon Ermeni sayısı, ölü sayısını değil kayıp sayısını ifade eder.

Biz Türk Ermenileri, iyi biliriz ki: Anadolu, bu olaylar esnasında veya sonrasında, Müslüman olmuş Ermenilerle doludur. Bu kişiler, daha sonra serbest olmasına rağmen kendi dinlerine dönmemişler ve geçmişlerini gizledikleri için kayıp hanesine yazılmışlardır.

Sözün kısası budur.

Konuşmak gerekirse biz konuşur olayların uzun hikayesini anlatırız. Bu konuda bizlerden daha iyi tarihçi de olmaz. Fransızlara gelince. Onlara da küflü peynir yemek düşer.
Kalın sağlıcakla

Sevan İnce

İstanbul, 6 Ekim 2006

http://www.haberkenti.com/author_detail.asp?id=645

ARALIK AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 3

2012-02-06T10:32:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Hürriyet Kahramanı Resneli Niyazi Hatıratı (Hatırat-ı Niyazi)
KİTABIN YAZARI	Ord Prof İsmail Hakkı Uzunçarşılı
KİTABIN ÇEVİRMENİ	-
KİTABIN YAYINEVİ	Örgün Yayınevi
KİTABIN BASKI YILI	2003
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	386 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	9,5/10 (Az sayıda dizgi hatası var)
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Tarihimizin adı çok duyulan, ancak yaşam öyküsü ve yaptıkları çok az bilinen kahramanlarından Resneli Niyazi Bey’in gerçek anılarına dayalı hatıratı bu kitabın konusu.

Niyazi Bey, dönemin yetiştirdiği çok sayıda yurtsever kahramanlarından öndegelenler arasında yer alır. 1908 yılına gelindiğinde, 33 yıllık 2. Abdülhamit istibdatından yılanlar, İttihat ve Terakki’nin özellikle Trakya illerinde gelişen örgütlenmesi, beklenen patlamayı Niyazi Bey ile bulur. Avrupa’da gelişen hürriyetçi ve milliyetçi fikirler Osmanlı devletini de sarmaya ve sarsmaya başlamaktadır. Henüz Türk aydınlarında milliyetçilik yeşermemiş, devletin ancak istibdattan kurtularak, tüm halklara özgür ve demokratik yaşam biçimi sağlanarak çözülebileceğine inanılmaktadır. İşte ateşli yurtsever Türk aydınlarından Niyazi Bey, istibdatın kaldırılıp hürriyet ilan edilmesini sağlamak amacıyla çok güvendiği 200 adamıyla dağa çıkar. 3 Temmuz 1908 (20 Haziran 1324)’de başlayan bu isyan 21 günün sonunda 23 Temmuz 1908’de Hürriyetin ilanı ve 2. Meşrutiyete geçilmesiyle sona erer.

Niyazi Bey’in isyan hareketinde günü gününe tuttuğu notlar, dağa çıkış hazırlıkları, çıkış, isyanı bastırmaya gelen Şemsi Paşa’nın İttihat ve Terakki fedaileri tarafından öldürülmesi, Niyazi Bey’in dağda, özellikle Bulgar ve Rum köylerindeki hareketin anlatılması ve halkın parti etrafında örgütlenmesinin sağlanması yolundaki hareketleri, bu yakın tarihimizin en az bilinen noktalarına ışık tutuyor.

Değerli hocamızın titiz bir çalışma ile derlediği hatıratın Osmanlıca tıpkı basımı da kitabın devamında yer alıyor.

Türk gençleri açısından, tarihini bilmemek mazeret değildir…

Resneli Niyazi Bey veya Ahmet Niyazi Bey 1873 yılında bugün Makedonya sınırları içerisinde kalan Manastır yakınlarındaki Resne kasabasında doğmuştur. Bu nedenle Resneli Niyazi Bey olarak anılır. İttihat ve Terakki'nin önde gelen isimlerinden olup II. Meşrutiyet'in ilanına yol açan ayaklanmanın lideri olarak ve 1897 deki Türk-Yunan savaşındaki başarılarından dolayı ün yaptı. II. Abdülhamit’in Meşrutiyeti ilan etmek zorunda kalmasından sonra döndüğü Selanik’te “Hürriyet kahramanı” olarak karşılandı.
17 Nisan 1913'te Arnavutluk'un Avlonya limanında İstanbul'a gitmek üzereyken İttihat ve Terakki Fırkası'nın kendisine gönderdiği koruması tarafından öldürüldü.
Hem Meşrutiyet hem de 31 Mart sırasında İstanbul’a gelen kuvvetlerin içerisinde Niyazi Bey en önde gidenler arasındaydı. Başındaki şapkanın üzerinde “Vatan Fedaisi” yazmaktaydı. Türk-Yunan savasında gösterdiği başarı ve esir aldığı Rum askerlerinden dolayı kendisine “padişah yaverliği” unvanı verilmek istenmiş ancak kendisi, kazaskerin 13 yaşındaki oğluna da aynı unvan verilmesi üzerine bunu reddetmiştir.
1913 yılı Nisan ayının 29’unda Arnavutluk’un Avlonya limanına 8 kişi geldi. Sivil giyimliydiler. İstanbul’a kalkacak vapuru bekliyorlardı. İçlerinden biri bilet almaya gitmişti. Tam bu sırada üç el silah patladığı duyuldu. İki kişi yere yuvarlandı. Birkaç el daha ateş edildiği görüldü. Herkes kaçışmıştı. Orada bulunanlar, kırçıllı bir paltonun içindeki sivil giyimli şahsı zar zor tanıdılar. Bu, Resneli Niyazi Bey idi.
Öldürülme sebebinin karanlıkta kalmış ve kendi koruması tarafından vurulmuş olması nedeniyle kendisine atfedilen "Ne şehittir ne de gazi, pisi pisine gitti Niyazi" deyimi Türk milletinin hafızasına kazınmıştır.
(Kaynak: Vikipedi)

KAZAN KATEDRALİ – SAİNT PETERSBURG

2012-02-03T09:49:00.000+02:00

Saint Petersburg şehrinin belki de en ünlü caddesinin adı Nevski caddesidir.

Bu çok ünlü cadde çok sayıda kanalı keserek Neva nehrine dek uzar. Şehrin merkezi sayılabilecek bu cadde pek çok şehir turunun başlangıç noktasıdır aynı zamanda.

Cadde üzerinde de şehrin en önemli silüetlerinden olan Kazan Katedrali yer almaktadır. 1801-1811 yılları arasında, Roma’daki San Pietro Bazilikası’ndan esinlenilerek, mimar Voronihin’in projesi temel alınarak yapılmıştır.

Napolyon’un Rusya’yı işgali sırasında direnen Rus ordularının başkomutanı Feldmareşal Mihail Kutuzov’un naaşıda 1813’de Katedral’e defnedilmiştir. (General Kutuzov bir dönem İstanbul’da Rus Elçiliği de yapmıştır.)

Devrimden sonra kilise özelliği yok edilen katedral tüm Sovyet dönemi boyunca Ateizim Müzesi olarak işlev görmüş. Halen dini evlilik merasimlerine ev sahipliği yapmakta ve aynı zamanda şehrin önemli bir görsel müzesi olan katedral, Sovyet döneminde dahi bağımsızlık sembolü özelliğini yitirmemiş, öyle ki Alman işgaline karşı Büyük Anayurt Savaşı (2. Dünya Savaşı) sırasında Sovyet askerleri, Kutuzov’un kabri başında vatana ve Leningrad’a bağlı kalacaklarına dair ant içmişler.

Müzenin ana girişi ile tüm şehri yukarıdan görmek için kulesine çıkışı ayrı ücrete tabi.

Katedral’e şehrin herhangi bir yanından metro ile ulaşmak isterseniz ineceğiniz durak “Nevski Prospekt”.

"- TARİH SİZİ ASLA AFFETMEYECEK!..."

2012-02-02T10:58:00.000+02:00

Beyaz atlı Fransız Mareşali !!!

Anadolu’da Türk Kurtuluş Savaşı başladığında İstanbul, müttefiklerin (Fransız, İngiliz ve İtalyan) işgali altında bulunuyordu.
Makedonya cephesini yaran ünlü Fransız Mareşali Franchet d’Espèrey’i İstanbul’a getirtirler. İşgal Kuvvetleri Kumandanlığı’nın Fransız temsilcisi yaparlar.

Buraya kadar olanlar hemen hiç bir önem taşımaz. Ancak, bu megalomanyak Türk düşmanına bir de operet artistleri gibi bir rol biçtiler.
Galata rıhtımından karaya ayak basan bu Mareşalin altına bir beyaz at çektiler, Türk bayrağını yere serdiler. Fatih’in de İstanbul’a bir beyaz at üzerinde girmesini telmih etmek için atın özellikle beyaz olmasını sağlamışlardır.

İstanbul sokaklarında hemen hiç bir Türk yoktur. Kazara fesli bir Türk ortalarda göründüğünde hırsla üzerine atılıp birkaç saniye içinde üstünü başını lime lime edip parçalamaları işten bile değildir...

İşte bu manyak d’Esperey, İstanbul’u bir uçtan öbür ucuna at üstünde dolaşarak Taksim’deki Fransız büyükelçiliği binasına gider. Bütün Cadde-i Kebir (İstiklâl Caddesi) boydan boya işgal kuvvetlerinin bayrakları ile donatılmıştır.

AyrıcaCaddenin her iki tarafında toplanan İstanbul’un Ermeni, Rum vesair azınlık halkı tarafından bağırılan “Yaşasın Fransa, yaşasın İngiltere, yaşasın France d’Esperey!..” sedaları çın çın ötmektedir. Kucaklarındaki çocuklarına kadar cümbür cemaat bütün Türk düşmanları sokaklara dökülmüş, Fransız Mareşali’nin şovunu izlemektedir. Manzaraya azamet katmak için de atının her iki yanında gemini tutan iki müstemleke askeri yol boyunca Mareşal’in atına refakat etmektedir.

Naciye Sultan sokağa atılıyor
Bu manyak, kendisine oturacak mekân olarak da Dolmabahçe Sarayı’nı uygun görmüştür. İngilizler onu bu sapık arzusundan vazgeçirmek için bir hayli ter dökerler.

Bu defa Türklerin son Başkumandan Vekili olan ve o sırada Türkistan’da Ruslarla savaşmakta olan Enver Paşa’nın Baltalimanı’ndaki yalısını seçer. Yalının bütün eşyaları yerinde bırakılmak şartıyla buraya yerleşir. Henüz yeni doğum yapmış olan Enver Paşa’nın haremi Naciye Sultan, altına bir şilte bile almasına izin verilmeden sokağa atılır.

Bu yalıya yerleştikten sonra da Osmanlı devlet geleneğindeki bir usulü Fransızcaya uygulayarak her gün sabah, öğle ve akşam yalının rıhtımında askeri bandoya Fransız millî marşı Marseillaise’i çaldırır. Çünkü Osmanlı sarayında her gün üç nöbet Mehter çalınmaktadır.

O günlerde İstanbul’da yayınlanan günlük gazetelerin en büyüğü ve en ünlüsü olan “Hadisat”ın başyazarı olan Süleyman Nazif de bu Mareşal’in beyaz at üzerinde İstanbul’a girişini eski Şehremaneti meydanında görür, büyük bir acı ve kızgınlık içinde gazetesine gider ve olayı protesto eden ünlü “Kara bir gün” makalesini yazar.

Oysa Fransızlar işgal aleyhinde en ufak bir tepkinin bile basında yer almaması hükümete Süleyman Nazif’in derhal yakalanarak kendilerine teslim edilmesi için emirler yağdırılmış, ültimatom verilmiştir. Süleyman Nazif kendi ayağı ile Sansaryan Hanı’ndaki emniyet müdürlüğüne giderek teslim olur. Kendisini teslim almak istemeyen emniyet müdürünün bütün yalvarmalarına rağmen gizlenmez. Süleyman Nazif’in müdüriyette olduğunu öğrenen Ermeni ve Rum halkı derhal müdüriyet binasını sararlar. Olaylar büyümektedir.

Bu arada ünlü bir Fransız dostu olan ve Fransa’da da oldukça tanınan bir Osmanlı paşası da Mareşal nezdinde girişimde bulunarak durumu yatıştırmayı başarır. Gerçekten de Süleyman Nazif’in Fransızcadan çevirdiği pek çok yayınlanmış eser vardır. Mareşale bunları göstererek onu yumuşatırlar. Mareşal;

“-Peki, bu adam çılgın mı? İşgal altında olduklarını bilmiyor mu? Bu adamla tanışmak isterim...” der.

Süleyman Nazif Mareşalle konuşur. Ona;

“Tarihin sizi affetmesini temenni ederim, bunu yapmalıydınız. Biz asırlarca Fransız kültürüne ve Fransa’nın büyüklüğüne inanmış ve Fransızcayı millî kültürümüze katmış bir milletiz. Tarih sizi affetmeyecek” der. Olay da Hadisat gazetesinin kapatılması ile sona erer.

Allah bu Fransız Mareşaline uzun bir ömür nasip etmiştir. Akademiye üye seçilmiş ve 2. Dünya Savaşını da görmüştür. L’İllüstration dergisinde bu adamın Alman orduları Paris’e girerken kaldırımlar üzerinde ağlarken çekilmiş bir fotoğrafını görmüştüm. Paris’in işgalinin hemen ertesi günü Alman işgal kuvvetleri kumandanı France d’Esperey’in konağını kendisine mekân olarak seçmiş ve konaktan hiç bir eşya almasına izin vermeden Mareşal’i sokağa artırmıştır. Yaşadığı korkunç olaylar sonucunda oldukça büyük bir kedere kapılan Mareşal felç geçirir.

O günlerin Paris’i saldırıya uğrayan bir Alman erine karşı yüz rehinenin kurşuna dizildiği günleri yaşamaktadır. Mareşal’e hiç kimse sahip çıkma cesaretini gösteremez. Ortada kalır. Çok kısa bir süre sonra da ölür. Yanında bulunan oda hizmetçisi sonradan gazetecilere Mareşalin son sözlerini nakleder. Mareşal son anlarında şunları sayıklamıştır:

“-Un journalist Turc, m’avait dit deja!..” (Bir Türk gazetecisi bana bunu söylemişti!..)

(Kaynak Önce Vatan)

YORUMCULARIMIN HEDİYELERİ

2012-02-01T13:28:00.000+02:00

Bildiğiniz gibi bu sene başında yazdığım ilk yazımda, 2011 yılı içerisinde bloğuma çok sayıda arkadaşım yorumda bulunmuş ve içlerinde sayıca en çok yorum yapan dostların sırasıyla Esin (Esmir), Ceren (Çevrimdışı) ve Aysema (Dilek) olduklarını belirtmiş ve kendilerine bir sürprizim olduğunu söylemiştim.

Gelelim sürpriz hediyeye. Geçen sene “Ankaralı Gezginler” grubu olarak gezgin anılarından oluşan iki yeni kitap hazırladık. “Gezgin Gözüyle Afrika” ve “Gezgin Gözüyle Hindistan ve Yakın Doğu”.

Ben de “Gezgin Güzüyle Afrika” kitabına bir anı ile katkıda bulunmuştum. Ocak ayı ortalarında kitapları matbaadan alabildik. Henüz kitapçılara dağıtılmadı. Ankaralı dostların bir süre sonra Dost Kitabevi’nde bulabileceklerini sanıyorum.

Evet, 2011 yılında en çok yorum yapan isimlerini belirttiğim üç arkadaşıma bu kitaptan birer tane hediye ediyorum.

Tek yapacakları iş bilgehanmerki@hotmail.com adresime mesaj atarak adreslerini bildirmek. Söylemeye gerek yok ama kargo masrafı bana ait.

Kendilerini kutluyorum ve bu yılda bolca yorum yapacaklarına inanıyorum.

ARALIK AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 2

2012-01-31T11:52:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Sayıların Gizemi (The Mystery of Numbers)
KİTABIN YAZARI	Annemarie Schimmel
KİTABIN ÇEVİRMENİ	Mustafa küpüşoğlu
KİTABIN YAYINEVİ	Kabalcı Yayınevi
KİTABIN BASKI YILI	2000
KİTABIN BASKI SAYISI	2. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	299 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	8/10

YORUM:

Sayılarla ilgili oldukça eğlendirici ve bilgi verici bir kitap. Sayın yazar sayılarla ilgili bir kitap çevirisinden yola çıkarak kendi kitabını oluşturmuş.

Tek tek rakamların ilginç öykülerini aktarırken toplumlararası ilginç benzerliklerin altını çiziyor.

13 sayısında “Triskaideleaphobia” (onüç korkusu) yı anlatıyor. Uğurlu ve uğursuz sayılar daha çok antik toplumlar, Hırıistiyanlık, Musevilik ve kısmen Müslümanlık ile bağlantılı anlatılıyor. (Yazar diğer toplumların rakamlarının kitapta yer almayışını olgunlukla bir eksiklik olarak kabul ediyor.)

Bol resim, grafik ve gravürle zenginleştirilmiş kitap, eğlenceli ve kolay okunur. Rakamları seviyorsanız arkalarındaki gizemleri de öğrenmenizde yarar var…

Annemarie Schimmel (d. 7 Nisan 1922 - ö. 26 Ocak 2003) ünlü Alman İranolojist ve İslam ve Tasavvuf araştırmacısı.
Schimmel doktora çalışmasını henüz on dokuz yaşındayken Berlin Üniversitesi'nde İslam dilleri ve medeniyeti üzerine yaptı. Yirmi üç yaşında Almanya, Marburg Üniversitesi'nde Arap dili ve İslam Araştırmaları profesörü oldu. Aynı üniversitede ikinci doktorasını dinler tarihi alanında yaptı.
Schimmel 1954 yılında Ankara Üniversitesi'nde Dinler Tarihi Profesörü olarak çalışmaya başladı. Üniversitede kendisini ülkenin mistik gelenek ve kültürünü araştırmaya adadı. Schimmel'in Bonn Üniversitesi'nden aldığı bir onursal profesörlük, Pakistan hükümetinden İslam, Tasavvuf ve Muhammed İkbal'e ilişkin çalışmalarından ötürü aldığı Hilal-i İmtiyaz olarak bilinen en yüksek dereceli sivil ödülün yanı sıra unvanının yanı sıra İslam edebiyatı ve kültürü, tasavvuf alanlarında elliyi aşkın kitabı ve Farsça, Urduca, Arapça, Sindi, Türkçe şiirlerden İngilizce ve Almanca'ya yaptığı çevirileri bulunmaktadır.
Annemarie Schimmel'in Türkçe'deki kitapları

Ben Rüzgarım Sen Ateş / Mevlana Celaleddin Rumi / Büyük Mutasavvıfın Hayatı ve Eseri, Tercüme: Senail Özkan, Ötüken Neşriyat; İstanbul, 1999 ISBN 975-437-306-X
Ruhum Bir Kadındır, çev. Ömer Enis Akbulut, İz Yayıncılık, İstanbul, 1999.
Yunus Emre İle Yollarda, çev. Senai Özkan, Ötüken Neşriyat, İstanbul, 1999.
Dinler Tarihine Giriş, Kırkambar Yayınları, İstanbul, 1999.
Tasavvufun Boyutları, Kırkambar Kitaplığı; İslam Mezhepleri, Tasavvuf ve Tarikatlar;İstanbul,2000, ISBN 9758264167
Sayıların Gizemi, Tercüme: Mustafa Küpüşoğlu, Kabalcı Yayınevi, İstanbul, Nisan 2000 ISBN 9757942013
Çağın Mevlana'sı / Muhammed İkbal, Tercüme: Senail Özkan, Kırkambar Yayınları, İstanbul, Eylül 2001 ISBN 975-8264-14-1
İslamın Mistik Boyutları, Tercüme: Ergun Kocabıyık, Kabalcı Yayınevi, İstanbul, Ekim 2001
Aşk Mevlana ve Mistisizm, Tercüme: Senail Özkan, Kırkambar Yayınları, 2002, ISBN 975-8264-27-3.
Tanrı'nın Yeryüzündeki İşaretleri, Çev. Ekrem Demirli, Kabalcı Yayınevi, İstanbul, 2004.
Halifenin Rüyaları / İslamda Rüya ve Rüya Tabiri, Çev. Tûba Erkmen, Kabalcı Yayınevi, İstanbul 2005, ISBN 975-997-003-1.

(Kaynak: Vikpedi)

HEDİYEYİ KAZANAN;

2012-01-30T10:13:00.000+02:00

Hediye konusunda katılım için yorum bırakan 6 arkadaşıma teşekkür ediyorum. Beklentim katılım daha çok olması yolundaydı. Geçen üç günlük sürede 500 civarındaki sayfa görüntülemeden bu kadar az isteklinin olmasını nasıl yorumlayacağım bilmiyorum.

Ama isterseniz yorumu herkesin kendisine bırakıp çekiliş sonucunu belirleyelim. Değerli Burhan hocam ilk yorumu yapmasına rağmen kitabın kendisinde olması sebebiyle çekiliş dışında kalmak istediğinden takibeden 6 yorumu 1’den başlayarak sıra numarası verdiğimizde kazanan;

(Yazının buraya kadar olan bölümünde ve halen ben de sonucu bilmiyorum.)

Random.org kurasına göre kazanan;

True Random Number Generator Min:1 Max:6, Result:2 Kardeşim

Kutluyorum. Mail adresim olan bilgehanmerki@hotmail.com adresine açık adresini bildirdiği takdirde kargo en kısa zamanda adresine ulaşacak.

Katılan, ilgi gösteren tüm dostlarıma saygılar, sevgiler sunuyorum.

HEDİYEM VAR!

2012-01-27T10:01:00.000+02:00

Önce hikayesini anlatayım.

İthaki Yayınları Jules Verne’nin kitaplarının birebir tercümeleri ile serisini yayınlamakta. Tamamını düzenli olarak alıyorum. Ama yaz aylarında 1. Cildini aldığım “Kürkler Ülkesi” kitabının 2. Cildini kitapçılarda bir türlü bulamadım. Bu nedenle de ilk kitabı okuyamıyordum. Sonunda yayınevinin sitesinden siparişle alayım dedim. Sitenin yönlendirdiği biçimde alım sayfasına siparişimi verdim. Ancak sipariş onaylandığında bir hata yaptığımı fark ettim.

Yine kitabın 1. Cildini istemiştim. Ertesi gün 1. Cilt elime ulaştı. Bunları ne yapacağım diye kara kara düşünürken bu kez siparişle kitabın 2. Cildini 2 nüsha istemek aklıma geldi. Bir tane istesem diğer kitap atıl hale gelecekti. Bazı kitap sitelerinde hediye kitap kampanyalarından esinlenerek elimdeki 2 ciltlik kitabı simdi blogdan hediye ediyorum.

Ama bu hediyenin de bir hediyesi olacak!. Bir Azeri yazara ait şiir kitabı:

Kitapları, Pazartesi sabahına kadar bloga “yorum” bırakacak dostlar arasından birisine kura çekerek göndereceğim.

Kargo masrafı bana aittir. Sizleri yorum bırakmaya çağırıyorum.

Not:

Yeni yılın ilk yazısında 2011 yılında en çok yorum bırakan Esin, Ceren ve Aysema’ya bir sürprizim olacağını belirtmiştim. Bunu önümüzdeki hafta içinde açıklayacağım.

İyi tatiller ve bol şanslar.

BİR GÜMRÜK KAÇAKÇILIĞI (FRANSA VE ERMENİ MESELESİNİN HATIRLATTIKLARI...)

2012-01-26T12:45:00.000+02:00

İki sene evvel bir iş için Fransa’ya giden bir arkadaş anlatmıştı.

Eşya olarak bir bavulum vardı, bir de ahbaplarımdan birinin Marsilya’daki bir dostuna gönderdiği bir Acem halısı, ben ne bileyim meğer Fransa’ya halı ithalatı memnu (yasak) imiş.

Gümrük memurları yakama yapıştılar, şaşırdım, kendi malım olsa halıyı bırakacağım, fakat ne yaparsın ki emanet, bilmem nereden kulağımda kalmıştı; besbelli Müslüman tebaası çok olduğu için Fransa ibadette kullanılan eşyadan gümrük resmi almazmış.

Bakayım bir tecrübe edeyim, diye düşündüm. Oldukça iyi konuştuğum Fransızca ile Gümrük memuruna dedim ki; ben belli bir iş adamıyım gördüğünüz gibi, halının ismi seccadedir. Biz Müslümanlar namaz isminde ibadetimizi onun üstünde icra ederiz, ben sofu bir insan olduğum için ibadete yarayan eşyamı dahi yanımda taşırım.

Gümrük memuru civanmert insaflı bir adama benziyordu bir müddet burnunu kaşıyarak düşündü. Seccade ve Namaz kelimelerini bana tekrar ettirerek bir bir kâğıda yazdı sonra telefonu kaldırarak konuşmaya başladı:

-Mösyö Artin Serkizyan, siz İstanbullusunuz, Türkleri ve Türkçeyi iyi bilirsiniz. Seccade ne demek olduğunu söyler misiniz? Seccade evet, seccade, mersi. Namaz ne demek ? Müslümanların ibadeti öyle mi, sizden bir hizmet rica edeceğim, lütfen beş dakika için beni görmeye gelir misiniz ancak sizin halledeceğiniz bir mesele var da …

Üç beş dakika sonra Mösyö Artin Serkizyan gümrüğe teşrif ediyordu, gayet tipik bir İstanbul Ermenisi… Serkizyan bana bir dost ve hemşehri selamı verdi, derhal anladım ki bu işte bana halisane tarafgirlik edecektir.

Gümrük memuru halıyı yere yaydırdı aksi gibi gayet biçimsiz bir şey, eni herhalde bir metre yok, boyu buna mukabil üç metre gibi bir şey.

-Müslümanların Namaz ibadetini üstünde icra ettikleri seccade bu mudur?

Ermeni hiç tereddütsüz tasdik etti.

-Ta kendisi .

-İyi ama bu ibadet için fazla uzun değil mi?

Sual gayet yerinde idi, ben önüme baktım fakat Mösyö Artin büyük bir saffetle derhal cevap verdi.

-Hayır değildir. Namaz için ancak kâfidir.

Mamafih gümrük memuru hala tereddüt ediyor düşünüyordu.

Gümrük memuru, son bir rica," dedi; "efendiden namaz ibadetini bir kere burada gözümün önünde tekrar etmesini rica ediyorum, ta ki bu hususta tam bir kanaat edinmiş olayım."

Artin ile birbirimize baktık. O Türkçe olarak başka bir yol yok çaresiz bir namaz kılacaksın, dedi.
İşe daha ciddi bir renk vermek için potinlerimi çıkardım, pencereden güneşe bakarak kıbleyi tayin ettim, ellerimi kulaklarıma kaldırarak “Allahüekber” deyip namaza durdum Gümrük memurunun gözünü boyamak için bir şeyler okumak lazım geliyordu fakat aksi gibi namaz dualarından hiç biri aklımda kalmamıştı. Çaresiz, Muallim Naci merhumun çocukluğumda ezberlediğim;

"Bilmem şu kuşu neden gam almış / Her nailesi kalbe dağzendir."

Şiirini makam ile okudum, sonra rükue, nihayet secdeye vardım. Fakat başımı bir türlü yerden kaldıramıyordum, secdenin usulden fazla sürdüğünü gören Artin Türkçe olarak; yeter, kalk, dedi. Ben bu defa gene Nacinin kuzusunu okuduğum makam ile; Nasıl kalkayım herif seccadede daha iki arşınlık yer var, bu fazlalığın hikmeti nedir? diye sorarsa ben ne cevap vereyim.

Artin biraz düşündü, sonra, yavaşça bir takla at, dedi. Bu söz bana bir vahiy-i ilahi gibi geldi. Amin, diye bağırarak bir takla attım ayaklarım halının ucuna değmiş ve hesap tamam olmuştu.

Biraz sonra kolumda emanet halı ile gümrükten çıkıyordum.

Reşat Nuri Güntekin

SEVGİYİ HAK EDECEK İNSANI BULMAK

2012-01-25T13:51:00.000+02:00

(Bu soğuk kış günlerinde içinizi ısıtması dileğiyle güzel bir hikaye...)

Kadın her sabah olduğu gibi o gün de beyaz değneği ve el yardımı ile otobüse binmişti.
Şoför:
- Soldan üçüncü sıra boş hanımefendi, dedi.
Kadın 32 yaşında güzel bir bayandı ve eşi oldukça yakışıklı bir deniz subayı idi.
Bundan bir kaç ay önce yanlış bir teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti
Genç kadın asla göremeyecekti.
Kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kendi kendine bir söz vermişti.
Asla karısını yalnız bırakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti.
Günler geçiyordu.
Kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor, çok sevdiği kocasına yük olduğunu düşünüyordu.
Eşinin bu içine kapanık, karamsar hali kocayı çok üzüyordu.
Bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu, karısı günden güne kendi içine kapanık dünyasında kayboluyordu.
Bütün gün düşündü koca, nasıl yardım edebilirim güzeller güzeli eşime diye.
Birden aklına eşinin eski işi geldi.
Geri dönmesini isteyecekti. Ama bunu ona nasıl söyleyecekti, çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi.
Bütün cesaretini toplayarak akşam karısına konuyu açtı. Karısı dehşetle gözlerini açtı:
-Ben bunu nasıl yaparım ben körüm, diye bağırdı.
Kocası ona destek olacağını, her sabah kendisinin işe bırakacağını ve aksamları da iş çıkısında alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi.
Çünkü eşini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu.
Kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü eşini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu.
Her sabah eşini işine bırakıyor ve akşamları da alıyordu fedakâr koca. Günler böyle ilerledi, karısı eskisinden biraz daha iyiydi.
Fakat kocası daha fazlasını istiyordu, kendisine söz vermişti sonuna kadar gidecekti.
Aksam karısına:
-Artık işe kendin gidip gelmelisin, dedi.
Kadın şaşırmıştı. Bunu asla yapamayacağını söyledi. Kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini topladı.
Bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu.
Sabahları kadın artık otobüs durağına kendisi gidiyor, otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek işine gidebiliyordu.
Günler günleri kovaladı, hiç bir problem yoktu.

Yine bir gün otobüse binerken, şoför:
- Sizi kıskanıyorum, hanımefendi dedi.
Kadın kendisine söylenip söylenmediğini anlayamadan,
-Neden diye sordu.
Şoför:
- Çünkü her sabah sizin arkanızdan bir deniz subayı genç adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakıyor, otobüsten indikten sonra yeşil ışıkta yolun karşısına geçmenizi bekliyor siz binaya girdikten sonra arkanızdan öpücük yollayıp size her gün sevgiyle el sallıyor, dedi.

Voskresenia Khristova Kilisesi – Saint Petersburg

2012-01-24T11:06:00.000+02:00

Saint Petersburg, bir kanallar ve adalar şehri. Sayısız kanallarla birbirine bağlı. Kanalların değişik isimleri var. Çok fazla ezberlenmesinin da bir anlamı yok. Şehirde çok sayıda turizm bürosunda çok kolayca çözülebilecek turistik şehir haritaları mevcut. Yalnız daha önce de bahsettiğim gibi Kiril alfabesi az çok çözmek gerekiyor.

Voskresenia Khristova Kilisesi çar 2. Aleksandr anısına oğlu 3. Aleksandr tarafından yaptırılmış. Daha doğrusu başlanmış ama artan maliyetler kilisenin yapımını 24 yıla sarkıtınca çar 2. Nikolay döneminde tamamlanabilmiş. (1883-1907)

Yapım sırasında çar 3. Aleksandr’ın bir suikast sonucu öldürülmesi üzerine binanın dışında kırmızı renk, kan ile benzerlik kurularak bolca kullanılmış.

İçindeki dini betimlemelerin büyük bir kısmı mozaik olan kilise soğan kubbeli çatısı ile Kremlin’i çok andırmakta.

Griobedov kanalının hemen yakınında yer alan kilisenin yeri, çar 2. Aleksandr’ın öldürüldüğü yer olarak seçilmişse de kanal sebebiyle temellerinin oldukça zayıfladığı belirtiliyor.

Devrimden sonra yağma ve hasar gören kilise 1930’da tamamen kapatılmış. 1997’de restorasyon sonrası sadece müze olarak hizmet vermekte.

Mükemmel dış ve iç süslemeleri nedeniyle Saint Petersburg’da mutlaka görülmesi gereken mekanlardan birisi.

ARALIK AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 1

2012-01-23T10:43:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Kabil
KİTABIN YAZARI	Jose Saramago
KİTABIN ÇEVİRMENİ	Işık Ergüden
KİTABIN YAYINEVİ	Kırmızı Kedi Yayınevi
KİTABIN BASKI YILI	2011
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	146 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Geçen Haziran ayında kaybettiğimiz, son dönemin en önemli ve değerli yazarlarından Jose Saramago’nun kaleme aldığı son romanı.

Bir romandan ziyade, uzun hikaye tarzında yazılmış ve dinsel hikayelerin bir anlamda alaya alındığı etkileyici bir son deyiş.

Tanrı’ya kutsal sunumda kardeşinin gerisinde kaldığı için kızarak kardeşi Habil’i öldüren Kabil’in hikayesi. Aslında bu kısa özet kitabın daha ilk sayfasında hemen anlatılıyor. Sonra ne mi oluyor? Büyük üzüntü ve yeise kapılan Kabil’i teselli etmek isteyen tanrı, onun yaşamını devam ettirmesi konusunda akit yaparak söz veriyor. Kabil, zaman ve mekan boyutunu aşarak, kutsal kitabın hikayelerinde dolaşıyor. Mısır, Davut peygamber, Nuh, gemisi, karısıyla uzun süren yatak ilişkisi ve sonuçta, Kabil, gerçekte tanrının adil değil, kan dökücü ve intikamcı yüzünü keşfederek tanrıdan bir intikam alıyor…

Nasıl mı? Okumanız gerekiyor…

Saramago, yaşamı boyunca partisine sadakatla bağlı, dinin toplumların geleceğini karartan bir afyon olduğunu sergileyen, acımasız ve gerçekçi eleştirel romanlarıyla tanınan toplumcu bir yazardır.

Bu son roman bir anlamda mükemmel bir veda…

ÖLÜM KALIM SAVAŞI (SAKARYA)

2012-01-20T10:31:00.000+02:00

9 Eylül 1921 günü saat 15’e doğru Başkomutan Mustafa Kemal Paşa ile Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa üstü açık bir otomobille Zafertepe’ye geldi. Fevzi Paşa ve Albay Kazım ile biraz görüştükten sonra, M. Kemal Paşa batarya dürbününün başına geçti. Yunan mevzilerini ve gerilerini uzun uzun incelemeye koyuldu.
Zafertepe’nin üstü kalabalıklaşmıştı. Otomobil ve atlar açıkta duruyor, düşmanın kolayca görebileceği bir topluluk oluşmuş bulunuyordu. Ev sahibi durumunda bulunan Albay Kazım, soğuk terler dökmeye başlamıştı. Yunan topçusu ve uçakları için güzel bir canlı hedef olmuştu tepenin üstü. Tam bu sırada bir Yunan uçağının tepeye doğru yaklaştığı görüldü.
Albay Kazım’ın korktuğu başına gelmişti. Tepede uçağa ateş açabilecek tek bir silah, saklanacak tek bir ağaç altı yoktu. Sağa sola koşup hedefi dağıtmak en akıllıca bir davranış olacaktı. Başkomutan Mustafa Kemal Paşa dürbünü bırakmıyordu bir türlü. Başkomutan kılını kıpırdatmadan batarya dürbünü çukurunda otururken, hiçbir subay tek adım atmayı aklından geçirmiyordu. Herkes olduğu yerde başını havaya kaldırmış, tam tepelerine gelen uçağa bakıyor, bırakacağı bombaları bekliyordu…

Yunan uçağı tepenin üstünde bir tur attıktan sonra, uzaklaştı. Yanında bomba olmadığı ve gözetlemeyle yetindiği anlaşılmıştı. Albay Kazım, boncuk boncuk terleyen alnını kolunun tersiyle silerek rahat bir soluk aldı.
Başkomutan Mustafa Kemal Paşa incelemelerini bitirdikten sonra, biraz geride bekleyen komutanlarının yanına gitti. Görüşlerini özetledi: Düşmanın batı kanadına saldırarak Sakarya’ya doğru sıkıştırılması ve Sakarya üstündeki köprübaşlarının ele geçirilmesi planı yarın uygulanacaktı.
Saldırıyı Mürettep Kolordu Komutanı Albay Kazım yapacaktı. Kolordusunun 1. ve 17. Tümenleri ile 1. Süvari Tümeninden başka, öteki yerlerden kaydırılan 15. ve 23. Tümenler de emrine veriliyordu. Yapılan gözetlemelerin raporları ve alınan en son bilgiler değerlendirildikten sonra ortaya bir harita açıldı. Harita, çok önceleri Almanlar tarafından yapılan ve Kiepert adıyla anılan Anadolu’nun tek büyük haritasının o bölgeyi gösteren paftalarıydı.
Mustafa Kemal Paşa saldırının nasıl yapılacağını ve geliştirileceğini haritada ayrıntılı bir biçimde açıkladı. Sonra arazi üstünde uzun uzun anlattı. Başkomutanın askerlik sanatında tartışma kabul etmez üstünlüğünün yeni bir yapıtıydı açıklanan plan. Anadolu’nun ve Türk halkının kara yazgısı bu saldırının başarıya ulaşmasıyla ağaracaktı… Cephane azdı. Süngüye güveniliyordu. Cephane azlığının saldırıda doğuracağı sayısız sakıncalar vardı. Bu sakıncalar, Anadolu çocuklarının bilek gücüyle ve tüfeklerin ucuna takılı keskin süngülerle giderilecekti…
…Başkomutan Mustafa Kemal Paşa ile Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa, Duatepe’ye beş tümenle yapılan saldırıyı Mürettep Kolordu Komutanı Albay Kazım’ın Zafertepe’deki gözetleme yerinden izlemişlerdi. Uzun süren kanlı savaşmanın heyecanıyla kimsenin aklına bir şeyler yemek gelmemiş, kimse dün akşamdan bu yana tam yirmi dört saattir ağzına bir tek lokma koymamıştı.

Mürettep Kolordu Kurmay Başkanı Yarbay Hayrullah (Fişek) Duatepe’nin alınmasının onuruna, konuklarına bir akşam yemeği ziyafeti hazırlamıştı. Batarya dürbününün çukurunun hemen yanındaki düzlüğe, yere hemen bir masa örtüsü serdirmiş, ortasına bir bakır tepsi koydurmuştu. Tepside kızarmış bir cılız tavuk ile dört beş dilim siyah ekmekten başkaca bir şey yoktu.
Mustafa Kemal Paşa, İsmet Paşa, Batı Cephesi Kurmay Başkanı Albay Asım (Gündüz) ve Albay Kazım yer sofrasına bağdaş kurup oturdular. Duatepe’nin alınmasının yarattığı sevinç hepsinin yüzlerinden okunuyordu. On sekiz gündür Sakarya boylarında sürekli savunmada kalan ordu, ilk kez bir planlı saldırı girişiminde bulunmuş ve başarmıştı. Bu bir dönüm noktasıydı. Bundan böyle saldırı sırası Türk Ordusuna gelmişti. Üst Komutanların on sekiz gündür gerilen yüz hatları, ilk kez sevinçle gevşemiş, rahatlamıştı. Sofradakiler Başkomutanın ilk lokmayı ağzına atmasını bekliyorlardı yemeğe başlamak için.
Mustafa Kemal Paşa ekmeğe uzanırken, Albay Kazım’a sordu:
— Erlere yiyecek ne verdiniz?
Albay Kazım şaşırdı, duraladı, biraz ötede ayakta duran kurmay başkanına seslendi:
— Hayrullah Bey erlere ne verebildik?
—Efendim, dün sabah bulduğumuz buğdayı kavurmaları için birliklere dağıtmıştık.
Mustafa Kemal Paşa bir an duraladı. Sonra ayağa kalktı, düşünceli, dalgın adımlarla yürüdü. Ötekiler de tavuğa ve ekmeklere el sürmeden sofradan kalktılar, Mustafa Kemal Paşa’nın ardından yürüdüler.
Mehmetçikler, kavrulmuş buğdayla midelerini bastırıp, yarı aç yarı tok saldırarak Duatepe’yi geri alırlarken; Başkomutanları cılız bir tavuğu silah arkadaşlarıyla paylaşmayı içine sindirememişti [i]…

Atatürk devrimi – Fethi KARADUMAN

www.ataturkdevrimi.com

TWİTTER : fethikaraduman2

[i] A. Müderrisoğlu, Sakarya Günlüğü, s.529-530, 539-540

KASIM AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 4

2012-01-19T12:22:00.001+02:00

KİTABIN ADI	Gotik Aşırılık, Dehşet, Kötülük ve Yıkımın Dört Yüz yılı (Gotic Four Hundred Years of Excess, Horror, Evil and Ruin)
KİTABIN YAZARI	Richard Davenport-Hines
KİTABIN ÇEVİRMENİ	Hakan Gür
KİTABIN YAYINEVİ	Dost Kitabevi
KİTABIN BASKI YILI	2005
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	453 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	9,5/10 (Dizgi hataları var)
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Gotik, günlük yatımızda çok kullandığımız, ancak “nedir?” diye sorulduğunda belki de net olarak cevaplandıramayacağımız bir konudur.

Bu kitapta, yazar, 1600-2000 arası dört yüzyıllık bir sürede Avrupa uygarlığını derinden etkileyen bir akımı başlangıcından alıp günümüze getiriyor.

Roma çağında, barbar olarak adlandırılan Got kavminden ismini alan akım, deyim yerindeyse 1631’de Vezüv Yanardağı’nın püskürmesiyle etrafını yakıp yıkmasından sonraki doğal ortamı resimlerinde betimleyen Salvator Rosa’nın resimleriyle başlar. Önceleri Resim, mimarlık ve edebiyatta yol alan Gotik, zaman içinde neredeyse tüm sanat dallarında tarzıyla hayat bulur.

Temeli “abartı ve aşırılık” olan gotik akımın 400 yıllık serüvenini izlemek ve özellikle Avrupa Uygarlığına, dolayısıyla uygarlığımıza yaptığı katkıyı öğrenmek istiyorsanız, anlatımıyla, resimleriyle, referanslarıyla, kısaca her ayrıntıyı bulabileceğiniz bu kitap Gotik’in güzel bir özeti.

Unutmayalım, uygarlık ayrıntılarda gizlidir.

Richard Davenport-Hines (born 21 June 1953) is a British historian and literary biographer, best known for his biography of the poet W. H. Auden.
He was educated at St Paul’s School, London and Selwyn College, Cambridge (which he entered as Corfield Exhibitioner in 1972 and left in 1977 after completing a PhD on the history of British armaments companies during 1918-36). He was a Research Fellow at the London School of Economics, 1982-86, where he headed a research project on the globalisation of pharmaceutical companies. He was joint winner of the Wolfson Prize for History and Biography in 1985 and winner of the Wadsworth Prize for Business History in 1986. He now writes and reviews in a number of literary journals, including the Literary Review and the Times Literary Supplement. He is an adviser to the Oxford Dictionary of National Biography, to which (as of January 2011) he has contributed 157 biographies.
He was a trustee of the London Library between 1996 and 2005, and has been on the committee of the Royal Literary Fund since 2007. He is a member of the Athenaeum Club, London and a Fellow of the Royal Society of Literature since 2005 and the Royal Historical Society since 1984. He was chairman of the judges of the Biographers’ Club Prize in 2008, and of the judges of the PEN Hessell-Tiltman Prize for History in 2010. He is also one of the judges of the Cosmo Davenport-Hines Prize for Poetry awarded annually since 2009 to members of King’s College, London – named in commemoration of his son who died on 9 June 2008 aged 21. He also inaugurated the Cosmo Davenport-Hines Memorial Lecture given annually since 2010 under the joint auspices of King’s College, London and the Royal Society of Literature.
He has contributed to several volumes of historical or literary essays. These include an essay on English and French armaments dealers operating in eastern Europe in the 1920s in Maurice Lévy-Leboyer, Helga Nussbaum and Alice Teichova (editors), Historical Studies in International Corporate Business (1989); an essay on HIV in Roy Porter and Mikulas Teich (editors), Sexual Knowledge, Sexual Science (1994); a historical critique of drugs prohibition laws in Selina Chen and Edward Skidelsky, High Time for Reform (2001); a chapter in the Cambridge Companion to W.H. Auden (2005); and a memoir in Peter Stanford (editor), The Death of a Child (2011).

Eserleri:

Dudley Docker: The Life and Times of a Trade Warrior (Cambridge University Press, 1984)
Markets and Bagmen, Studies in the History of Marketing and British Industrial Performance, 1830–1939 (Ashgate, 1986) editor
Speculators and Patriots: Essays in Business Biography (Cass, 1986)
Business in the Age of Reason (Cass, 1987) editor with Jonathan Liebenau
Enterprise Management and Innovation (Cass, 1988) editor with Geoffrey Jones
British Business in Asia Since 1860 (Cambridge University Press, 1989) editor with Geoffrey Jones
The End of Insularity - Essays in Comparative Business History (Cass, 1989) editor with Geoffrey Jones
Business in the Age of Depression & War (Cass, 1990) editor
Capital Entrepreneurs and Profits (Cass, 1990) editor
Sex , Death and Punishment: Attitudes To Sex & Sexuality In Britain Since The Renaissance (Collins, 1990)
Glaxo A History to 1962 (Cambridge University Press, 1992) with Judy Slinn
The Macmillans (Heinemann, 1992)
Vice - An Anthology (Hamish Hamilton, 1993)
Auden (Heinemann, 1995)
Gothic: Four Hundred Years of Excess, Horror, Evil and Ruin (Fourth Estate, 1998)
The Pursuit of Oblivion: A global history of narcotics 1500-2000 (Weidenfeld, 2001)
A Night at the Majestic (Faber, 2006)/^[2] (in USA, Proust at the Majestic)
Ettie – the Intimate Life and Dauntless Spirit of Lady Desborough (Weidenfeld, 2008)

(Kaynak: Wikipedia)

SAVCI BU İŞTE......

2012-01-18T12:18:00.000+02:00

Yeni savcı adliyeden içeri girdi. Savcılık görevindeki ilk günüydü. Bakacağı ilk dava Paschal Paskalides tarafından gönderilen bir cinayet davası idi. Sanık bir Rum’du. Savcı ise Türk ve Türklerle Rumlar arasında katliamlara varan çatışmalar başlamıştı. Sanık tasarlayarak adam öldürmekten yargılanıyordu. Cezası idamdı. Sanık cinayeti kabul ediyordu ama bunu tasarlamadığını söylüyordu. Ama Logundandis adındaki polis sırf sanığı idam ettirebilmek için bazı tanıkların ifadesiyle oynamış ve bir kavga sonucu işlenen cinayeti, planlı bir cinayet gibi göstermişti.

Avukatlık yaptığı günlerden de aynı polisin birkaç defa yalan söylediğini tespit etmiş olan Türk savcı şahit ifadelerindeki oynamaları hem polis Lagudandis’i hem de tanıkları dinleyerek ortaya çıkardı. Dosyayı gönderen Savcı Paschal ilk iddiasında ısrar ediyordu ama Türk savcı hukukta ve dürüstlükte ısrarlıydı.
“Ben davayı mahkemeye götürürüm, gerisini hâkimler düşünsün demem, gerçek neyse ortaya koyarım” dedi. Ayrıca sanık lehindeki delilleri de sanığın avukatlarına ayrıntılarıyla bildirdi. Sanığın Rum olması, toplumlar arasındaki düşmanlıklar, hatta birlikte görev yaptığı diğer savcının ısrarlı tutumuna rağmen Türk savcı vicdanının sesini dinledi.

Sanık ceza aldı ama idam edilmedi. Bu nedenle “Rum’u ipten aldı” diye Türkler tarafından bile eleştirildi ama kısa zamanda onun hukuka bağlılığı ve vicdanı Rum yargıçlar arasında bile hak ettiği saygınlığı ve güvenilirliği elde etti…

Bu Türk savcı bir Rum sanığın davasında gösterdiği vicdana ve hukuka bağlılığı, ilerleyen yıllar boyunca halkın hukukunu Rumlara ve dünyanın geri kalanına karşı da gösterecekti. Bir ulusun vicdanı ve bağımsızlık mücadelesinin sembolü olarak tarihe geçecekti.

Onun bu hassas vicdanı ve hukuka bağlılığı uluslar arası arenada davasını savunma gücünün ve saygınlığının da kaynağı oldu.

O Savcı ; Rauf Denktaş’tı,

1948 yılında Kıbrıs’ta yaşanmıştı bu olay…

Rauf Denktaş’ı örnek alması gereken birçok savcı olduğu muhakkak. Unutmamalılar ki, hukuk herkese lazım, eğer Rauf Denktaş o Rum sanığın hukukunu korumasaydı, kendi hukukunu korumaya hakkı ve gücü olamazdı.

(Sayın Rauf Denktaş ile ilgili bu olay, İhsan Tayhani’nin Kaynak yayınlarından çıkan “Özgürlük Yolunda Bitmeyen Koşu- Denktaş Kitabı” adlı kitabından alıntıdır.)

(Kaynak: Önce Vatan)

SAİNT PETERSBURG

2012-01-17T11:54:00.000+02:00

16 Mayıs 1703 tarihinde Rusya’nın Avrupa’ya açılan kapısı olarak düşünerek, Çar Büyük Petro tarafından kurulan şehir halen Rusya’nın en büyük ve güzel şehirlerinden birisi.

Tam 42 ada üzerine kurulan şehir kuzey’in Venedik’i sayılır. Sayısız kanal ve köprüyle bezenen şehir aslında görkemini, şehri bir dantel gibi süsleyen binalarından almakta. Gördüğüm en güzel şehirlerin başında gelen Saint Petersburg’un gerçekte Rusça’da bir anlamı yokmuş. Rusçada “Sankt Peterburg” olarak söyleniyor.( Санкт-Петербург)

Yaklaşık 200 sene Rus Çarlığı’nın başkentliği yapan şehir, 1914-1924 arasında “Petrograd” ve 1924-1991 arasında “Leningrad” olarak anıldı. Sovyetler Birliği’nin sona ermesinden sonra eski isme dönüldü. (Ancak küçük bir hatırlatma= Havayolu kısaltmasında, ABD’deki Saint Petersburg şehri sebebiyle halan Uçak kargolarında, “Led” olarak bavul etiketleri yapışıyor, unutmayın.)

Şehri 3,5 günlük kısa ziyaretimiz sırasında elden geldiğince gezmeye çalıştık. Ancak bir şehri tanımak için elbette bu kadarlık kısa zaman yeterli değil. Şehirde kalıp, şehirde kaybolup, şehrin bir sakini gibi uzunca bir süre kalıp dokusuna nüfuz edebilmek önemli. Bu nedenle tekrar gidilecek şehirler listemin içinde yer alacak.

Şehri elbette bir bakışta kısaca anlatabilmek kolay değil. Bu nedenle oldukça uzun ve değişik bölümler halinde anlatmayı yeğleyeceğim. Şimdilik aklıma gelen başlıca konu başlıkları, “Yeniden Diriliş Katedrali”, “Kanallar”, “Kazan Katedrali”, “Kışlık Saray – Hermitaj Müzesi”, “Peter ve Paul Kalesi”, “Aurora Zırhlısı” “Finlandiya Garı-Lenin Treni ve Lenin Anıtı”, “Yazlık Saray – Peterhof” şimdilik ilk aklıma gelenler. Belki eklemelerde olacak.

Gitme şansı bulduğunuzda farkına varabileceğiniz küçük bir sırrı da ekleyeyim. Kadınların bu kadar güzel ve bu kadar rahat ve özgür olduğu bir kent daha görmedim…

KASIM AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 3

2012-01-16T10:53:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Cumhuriyet Tarihi Yalanları 2.Kitap
KİTABIN YAZARI	Sinan Meydan
KİTABIN ÇEVİRMENİ	-
KİTABIN YAYINEVİ	Inkılap Kitabevi
KİTABIN BASKI YILI	2010
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	623 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	9,5/10 (Dizgi hataları var)
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Cumhuriyet’e, tüm değerlerimize ve Atatürk’ saldırıların arttığı bugünlerde Sinan Meydan gerçekleri aydınlatmaya devam ediyor.

Atatürk’e ve Cumhuriyete saldıranlara hak ettikleri cevap bu kitapta bir kez daha veriliyor. Kitapta yine dört büyük konu bağlığı var: “Atatürk’ün Çanakkale’de önemli bir başarısı yoktur”, “Kürt sorunu Cumhuriyet’le başlamıştır. Atatürk Kürtlere özerklik sözü vermiştir.”, “Saidi Nursi Kurtuluş Savaşı kahramanıdır.” Ve ”Atatürk, İsmet İnönü, Tek Parti, camileri kapatmıştır. İsmet İnönü paralardan Atatürk fotoğrafını çıkartmıştır.” Yalanlarına verdiği cevaplar gerçekten okunması ve bilinmesi gerekli bilgilerdir.

Atatürk’ün gençliğe vasiyetinde halen yalpalamakta olan Türk Gençliği olarak bilmemiz ve donanmamız gereken bilgiler okunmalı ve okutulmalı…

YAŞASIN BİLİM !

2012-01-13T10:04:00.000+02:00

Motor nöron hastalığı nedeniyle tekerlekli sandalyeye mahkum olan, yakında 70 yaşına basacak olan Cambridge Üniversitesi profesörü ünlü fizikçi Stephen Hawking, 21 yaşında yakalandığı hastalık nedeniyle iletişim kurabilmek adına sadece yanağını hareket ettirebiliyor, dış dünyayla tüm ilişkisi ise teknolojik sandalyesi aracılığıyla gerçekleşiyor.

Geçen yılın Mayıs ayında Guardian gazetesine verdiği özel röportajdan bazı satır başları;

-“Cennet, ölümden korkan insanlar için bir peri masalından ibarettir.”

-“İnsan beyninin ölümünün gerçekleştiği noktanın ötesinde hiçbir şey yoktur.”

-“Son 49 yıldır, erken gelecek bir ölümün beklentisiyle yaşadım. Ölümden korkmuyorum ancak ölmek için acelem yok. İlk önce yapmak istediğim birçok şey var.”

- “Tanrı doğanın kuralları ile tanımlanır. Ancak, çoğu insan tanrıyı bu şekilde algılamıyor.
Kendisiyle kişisel ilişki kurabilmek için insan gibi bir oluşum yarattılar. Evrenin muazzam derecedeki büyüklüğü içinde tesadüfen meydana gelmiş önemsiz olan insan yaşamına baktığınızda böyle bir şeyin hiç de mümkün olmadığı belli oluyor.”

- “Otoriteye dayalı olan din ile fikir ve akla dayalı olan bilim arasında temel bir farklılık var.
Bilim kazanacaktır, çünkü bilim başarılıdır.”

Hawking, evren konusunda yeryüzündeki hemen herkesten daha çok şey biliyor. Hawking, geçtiğimiz yılın sonbaharına dek Cambridge Üniversitesi’nde daha önce “fiziğin babası” Isaac Newton’ın da yapmış olduğu “Lucasian” profesörlüğü yapıyordu.

Hawking 30 yıl süren bu görevi sırasında öğrencilerine evrene yeni ve farklı açılardan bakmayı öğretti. Aynı zamanda da yazdığı birçok kitap ve nadiren de olsa yaptığı konuşmalarla kamuoyuna anlaşılması güç olan kuramsal fiziği anlayabilmeleri için yol gösterdi.

Dünya Bilim Festivali’nde Hawking hakkında bir konuşma yapan fizikçi Kip Thorn, “Stephen, bizim evreni anlamamıza çok büyük bir katkıda bulunmuştur, özellikle de evrendeki zaman sıçraması ve uzay sıçraması, kara delikler ve evrenin başlangıç noktası konularında” dedi.

Hawking’in en çok bilinen kitabı “Zamanın kısa bir tarihi” (A Brief History of Time) 9 milyondan fazla satarak uluslararası “best-seller” oldu.

Kaynak: http://haber.gazetevatan.com/din-mi-yoksa-bilim-mi-kazanacak/309994/1/Gundem

*Bu büyük insanı, bu kadar büyük zorluklar içinde de olsa 49 yıldır yaşatarak insanlığı aydınlatmasını sağlayan büyük güce şükürler olsun! YAŞASIN BİLİM!”*

IŞIĞI YANAN EVLER

2012-01-12T11:43:00.000+02:00

Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere, Konya´ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekârdım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer.

İlk gece bir eve misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi. Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Bir müddet daha geçti; yine bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan Hacı anneye sıkılarak:

"Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?" dedim.

Hacı anne:"Evlâdım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz" dedi. Merak ettim, tekrar sordum:

"Trenden sizin bir yakınınız mı inecek ?

Hacı anne:
"Hayır evlâdım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, "ışığı yanan bir ev" bulsun diye bekliyoruz."

Konya Ovası´nda, yada bir başka yerinde Türkiye´nin, trenden inen yabancılar için "Işığı yanan evler" yerinde hâlâ duruyor mudur? Yabancılar, yorgun bedenlerini yün yataklarda dinlendirmeye devam
ediyorlar mı? Aç bir köpeğin önüne bir kap yemek bırakan kadınlar yaşıyorlar mı? Kuşlara yuva yapan mimarlar sahi şimdi neredeler? Bu güzel insanlar, atlarına binip gitmişler.

Bizler, atlarına binip giden güzel insanlara sahip bir medeniyetin yetimleriyiz. Çekip gidenlerin doldurulmamış boşluklarında savrulup duran yoksullarız.

Şâir öyle diyordu:

"Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler."
Şimdi bu güzel insanlar, neden ve nasıl atlarına binip gittiler? Onları ne yıldırdı da bir daha dönmemek üzere, sessiz sedasız gittiler?

Ey güzel yurdumun güzel insanları! Neredesiniz?

Prof. Dr. Saffet Solak

(Kaynak Önce Vatan)

KASIM AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 2

2012-01-11T11:54:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Cumhuriyet Tarihi Yalanları 1.Kitap
KİTABIN YAZARI	Sinan Meydan
KİTABIN ÇEVİRMENİ	-
KİTABIN YAYINEVİ	Inkılap Kitabevi
KİTABIN BASKI YILI	2010
KİTABIN BASKI SAYISI	2. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	513 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	9/10 (Dizgi hataları var)
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Cumhuriyet’e, tüm değerlerimize ve Atatürk’ saldırıların arttığı bugünlerde Sinan Meydan gerçekleri aydınlatmaya devam ediyor.

Tarihi bilmez, aydın geçinenlerde bugünün modası geçmişi karalamak, küçümsemek ve gizlemek. Kanla, irfanla kurulan cumhuriyeti biz sokakta bulmadık. Değerini bilmemiz ve korumamız lazım. Atatürk’ün gençliğe hitabesinde biz gençlere verdiği ödevin bilincinde olmak için tüm bu saldırılara karşı çıkmak yalancıların mumlarını yatsıya bile bırakmadan söndürmek gerekiyor.

Bunun içinde bilgi ve fikir sahibi olmak önemli.

Sinan Meydan bu kitabında konuları “Kurtuluş savaşını Atatürk başlatmadı”, “Vahdettin hain değildir”, “Kurtuluş savaşı önemsizdir” ve “Yazı ve dil devrimi Türkiye’yi tarihinden koparmıştır” yalanlarını ele alıyor ve bu kof yalanları paramparça ediyor.

Tüm Atatürk gençliğinin okuması dileğiyle…

Sinan Meydan, Türk tarihçi ve yazar.
Sinan Meydan 1975 yılında Artvin'de doğmuştur. İlk ve orta öğrenimini Artvin ili Şavşat ilçesinde yapmıştır. Yüksek öğrenimini 1993-97 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih bölümünde tamamlamıştır.
1997 yılından beri Eski Türk Tarihi, Atatürk ve Cumhuriyet tarihi üzerine araştırmalar yapmakta olan Meydan, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türkiye Cumhuriyeti Tarih Ana bilim Dalında master yapmıştır.
Kitaplarında ağırlıklı olarak Atatürk'ün hayatı, "tarih ve dil çalışmaları"' ve "Cumhuriyet tarihini" incelemiştir. Bir ara yakın tarih dersleri de veren Sinan Meydan, İlk kurşun, GÜNCELMEYDAN gibi internet haber sitelerinde ve BÜTÜN DÜNYA DERGİSİ'nde yazmakta, KANAL 99'da "SAKLI TARİH" adlı bir program yapmaktadır. Sinan Meydan, ayrıca yurt genelinde çok sayıda seminer ve konferans vermiş; birçok televizyon programına katılmıştır.

Kitapları

Bir Ömrün Öteki Hikayesi , Atatürk, Modernizm Din ve Allah, 3.bs. İstanbul Toplumsal Dönüşüm Yay, 2004
Atatürk ve Kayıp Kıta Mu, 5. bs. İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2007.
Son Truvalılar", Truvalılar, Türkler ve Atatürk, 2.bs. İstanbul, Truva Yayınları, 2005
Nutuk'un Deşifresi, 2.bs.İstanbul Truva Yayınları, 2007
Atatürk ve Kayıp Kıta Mu / 2 KÖKEN, İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2008.
Sarı Paşam / Mustafa Kemal, İttihatçılar ve II. Abdülhamit, İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2009.
Sarı Lacivert Kurtuluş/ Kurtuluş Savaşı'nda Fenerbahçe ve Atatürk, İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2009.
Atatürk’ün Gizli Kurtuluş Planları - Parola: Nuh, İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2009.
Atatürk ile Allah Arasında, İstanbul, İnkılap Kitabevi, 2009.
Atatürk ve Türklerin Saklı Tarihi: Türk Tarih Tezinden Türk İslam Sentezi’ne , İnkılap Yayınları, İstanbul,2010.
Cumhuriyet Tarihi Yalanları, İnkılap Yayınevi, İstanbul, 2010.
Cumhuriyet Tarihi Yalanları 2, İnkılap Yayınevi, İstanbul, 2011.

GEREDE AKTAŞ KAR YÜRÜYÜŞÜ

2012-01-10T12:24:00.000+02:00

Hafta sonu için yürüyüş programında Gerede’de “kar yürüyüşü” programını görünce, geçen seneden keyfini yaşadığımız “Tatlar Kar Yürüyüşü” aklımıza gelince hafta sonunu yine dağda değerlendirmek farz olmuştu.

8-9 aydır değişik sebeplerden yürümeyen Fuat hocanın ikna olması uzun sürmedi. Ama yürüyüş için aradığımızda “araçta yer yok” denilince, “eyvah program bozuluyor” derken, bazı kayıtların iptal olması imdadımıza yetişince geçtiğimiz Pazar günü yürüyüş için engelimiz kalmadı.

Çantamız geceden hazırdı. Ama sabah eklenecek yiyecek malzemesi ve sıcak su termosu hazırlanması sabahın yapılacak işleri arasında idi. Aracı bekleme noktasına geldiğimizde Ankara’da hafiften başlayan yağmur, geçen yürüyüşün sulu ortamını hatırlattı. Yürüyüş arkadaşımız Burak’ın yanı sıra, uzun süredir ayrı düştüğümüz Niyazi ve Tatlar Yürüyüşünden Zafer’in katılmış olması, kar sevenleri bir araya getirmişti.

Kızılcahamam’da verdiğimiz mola çıkışına kadar devam eden yağmur, Gerede sırtlarında yerini kar yağışına bırakmıştı. E5 kenarında başlangıç noktasında saat 10.30 civarında başlayan yürüyüşümüz 16 katılımcı ve 2 rehberimizle, sakin bir tırmanışla bir süre devam etti.

Programa göre 1280 metrelerden 1580 metreye kadar çıkıp döneceğimizden, sabah kısmında tırmanışı bitirmek önemliydi. Yol yükseldikçe karın yerdeki kalınlığı artmaya devam etti.

İnce ince yağan kar su ve dinlenme molalarımızı nispeten kısa ve ayakta geçirmemize yol açtı. Zaman zaman orman içinde zaman zaman da orman yollarında tırmanışlarla yükselmeye devam ettik. Öğle saatlerinde “Gavur Evi” tepesinde yürüyüşümüzün zirvesini yaptık. Esinti fazla olduğundan bir miktar iniş yaparak kış sebebiyle terk edilmiş bir evler kümesine ulaştık. Bir evin avlusunda öğle yemeği molası verdik. 40-45 dakikalık dinlenme ve sıcak çaylar oldukça zindeleştirdiğinden 14’e doğru yürüyüşümüzün ikinci kısmı başladı. Yağan karın durması panço ve yağmurlukları kullanmaktan kurtardığından yürüyüşümüz daha rahat oldu.

Doğanın sessiz ve dingin ortamında hiçbir şey düşünmeden sadece dikkati yola vererek yapılan yürüyüşümüz keyif ve huzur doluydu. Saat 17’ye doğru bitirdiğimiz, yaklaşık 11 kilometre civarında tutan yürüyüşümüz ortamına göre oldukça iyi ve başarılıydı.

Çay ve çorba molamızdan sonra 19 civarında ulaştığımız Ankara’da elbet kardan eser yoktu. Günümüzü, ortam dışında tamamen farklı bir doğada geçirmek ve üzerimizdeki tatlı yorgunlukla, zinde bir şekilde haftaya başlamak ise tercimizin ne kadar doğru olduğunu ortaya koyuyordu.

MANDROGİ

2012-01-09T10:40:00.000+02:00

Volga gezimizde Kiji adasından ayrıldıktan sonra ve Saint Petersburg’a varışımızdan önceki son durağımız Mandrogi. Mandrogi’nin kurulduğu Podporozhsky bölgesi, Onega ve Ladoga göllerini bir araya getiren Svir nehri üzerindeki Leningrad bölgesine bağlıdır. Kasabada Rusya’nın geleneksel özelliklerini yansıtan ahşaptan yapılmış evler hâkim.

Mandrogi, tamamen turistik amaçla yapılmış bir yerleşim. Rus kır ve köy mimarisinin bolca sergilendiği, evlerin, otellerin ve satış mağazalarının tamamen ağaçtan inşa edildiği, tur gemilerinin gezme ve hediyelik eşya alışverişine olanak sağlayan bir durak

Burada herhangi bir tarihi nokta bulunmuyor. Sadece zaman zaman Putin’in konaklamak için geldiği söylenen bir villa ilgi odağı.

(Putin'a ait olduğu söylenen villa)

Mandrogi’de gece konaklamalı oteller de mevcut. Daha çok, ahşap evlerde hediyelik eşya dükkanları var. Alışveriş için gezerken, bunların yapımını da canlı olarak görmeniz mümkün. Fiyatlar genellikle şehre göre biraz pahalı. Ancak çok fazla çeşitte hediyelik bulunca şeçme şansınız artıyor.

Mandrogi’de ilginizi çekerse bir de Votka müzesi bulunuyor.

Turların yaklaşık 2-3 saat ayırdığı Mandrogi’den sonra son durağımız Saint Petersburg’a doğru yol alıyoruz.

FRANSA'NIN MERHAMETİ !

2012-01-06T11:05:00.000+02:00

Fransa, yıl 1776,
Abbeville şehrinde,çocuk denecek yaşta bir genç "dine saygısızlık etmekle" suçlanıyor. Suç unsuru ise; din adamları geçerken şapkasını çıkarmadığı ve meryemanayla dalga geçen şarkıları söylediği söylentisi. Evet sadece söylenti .
Fransa nın 1776 yılındaki kanunlarında, kiliseyi eleştirmek söylentide (yani dedikodu)olsa bile kesinlikle ölüm cezası vardı. Hem de ölümlerden ölüm beğen cezaları !
Chevalier La Barre adındaki bu genç, söylenti gereği hemen tutuklandı. Fransa'da, kanunlarının gereği kiliseyi eleştirme suçu işleyenlere,(buraya dikkat) ön soruşturma da önce dili ve sağ eli kesiliyor,sonra papazların huzurunda yargılanarak(dili kesilen kişi nasıl kendini savunuyorsa)suçu sabitlenip direğe bağlanarak diri diri yakılıyor.

Ünlü Fransız yazar Voltaire; suçlanan genci kurtarmak için büyük bir kamuoyu oluşturdu ve Chevalier La Barre isimli gencin davası Fransız Parlamentosuna taşındı. Karşı taraf yani Kilise ise gencin kesinlikle "Kilise eleştirme" kanunu gereği yargılanmasını istiyordu. Kilise'nin dayatmasının nedeni, eğer bu İlahi(!) Kanun delinirse ve bu genç yaşarsa dine karşı şüphelerin oluşmasına yol açacak, Hıristiyanlık büyük bir tehlikeye girecektir !
Fakat, Fransız Parlamentosu tarihinde ilk defa çok büyük bir merhamet(!) göstererek (ki bakınız nasıl bir merhamet) davayı görüşmeyi kabul etti.
Ve Fransız Parlamentosundan çıkan karar Fransızlar tarafından büyük bir memnunlukla karşılandı (!) Fransızlar sokaklarda dans ettiler.
Fransızları sokaklarda dans ettiren, Fransa Parlamentosu kararı;"Chevalier La Perre yargılanırken dili ve sağ eli kesilmeyecek ve direğe bağlanıp canlı canlı yakılmak yerine, doğrudan başı kesilecektir. Dilinin ve sağ elinin kesilmesi yerine de suçunu itiraf etmesi için işkence yapılacaktır." Ne merhametli karar değil mi?
Fransız Parlamentosu'nun,bu büyük merhamet(!) içeren kararı, Kilise tarafından şiddetle protesto edildi çünkü parlamento Dini korumamış ve bundan sonra Dine saldırılar olacaktır (!) Hıristiyanlık tehlikeye girecektir !
Kilise'ye karşı şarkı söylediğinin duyulduğu iddia edilen suçlu genç Chevalier La Perre; bu çok merhametli (!) karar gereği önce günlerce işkenceden geçirildi, nihayet suçunu itiraf etti (!) ve 1 Temmuz 1776 da başı kesilerek cezası infaz edildi.Ancak daha cezası bitmedi,nasıl mı?

Fransız Parlamentosu; gencin başının kesilmesinden sonrada merhametini sürdürdü ve büyük bir insan hakları uygulamasını (!) başlatarak, gencin başı kesik cesedinin Voltaire'in "Felsefe Sözlüğü"nün bir kopyasıyla yakılmasına izin verdi (!) Fransız aydınları,Parlamento'nun bu muhteşem(!) insan hakları içeren kararını imzaladıkları bildiriyle tasdik ettiler. 1776 yılında bu bildiriyi tasdik eden Fransız Aydınları 1789 Fransız Devrimi'ni (ki birileri bu katliama Aydınlanma derler) yapan ve kanunlaştıranlardır !
İşte o Fransızların torunlarının, 12.Ekim 2006 tarihinde tekrar "ermeni soykırım yalanı" için toplanacak olan merhametli (!) Fransız Parlamentosu’nun tarihi böyle "büyük insanlık örneği" kararlarla doludur.
Türk Milleti'nin Ecdadını; "sen Ermenilere soykırım yaptın" diye böyle iğrenç hayasız iftiralarla katillikle suçlayarak asıl alçak katilleri koruyan Avrupalıların, 1776 yılında Kilise'ye karşı şarkı söyledi diye ölümlerden ölüm beğen kanunları varken; 1776 yılında Türk İmparatorluğun da ; tüm dinlere mensup insanlar özgürlük içinde yaşıyorlar ve benim dinimden olacaksın diye değil cezalandırılmak, daha iyi ibadetlerini yapsınlar diye "Katoliklere, Protestanlara, Ortodokslara, Yahudilere, Baptistlere ve diğer" her türlü kolaylık gösteriliyordu.
İşte Türkiye'nin merhameti, işte Fransa'nın merhameti !
Bu ezeli Türk düşmanları Haçlıların kinleri nefretleri genetiktir! Bu "insan hakları" koruyuculuğu maskeleriyle, dünyayı kan göllerine çevirenlerin asla kendilerinden olmayanlara karşı merhametleri yoktur!
Ama şimdi birileri onların en büyük müttefikleri! Hem de güya "insan hakları" adına ciyak ciyaklar ! Sen merhametli (!) Avrupalının dostu; TÜRK'ün beşyüz, altıyüzyıl önceki tarihini barbarlıkla suçluyorsun da, Avrupalının 230 yıl önceki tarihini niye görmüyorsun?

Kör gözünüze,kara vicdanınıza yuh olsun!

9 Ekim 2006

Gülsev Eyüboğlu İrhan

(Kaynak: Önce Vatan)

BU DA TÜRBAN AÇILIMI

2012-01-05T10:53:00.000+02:00

Aslında hiç yorum yapmaya gerek yok. Her şey o kadar açık ki...

ONLARI UNUTMAYIN - 27

2012-01-04T10:03:00.000+02:00

GAZİ BİNBAŞI AYŞE (ALTINTAŞ)

Gazeteci Hasan Tahsin’in attığı ilk kurşun, Kuvayi Milliye’yi, kurtuluş ruhunu ateşlemişti. İzmir’de 15 Mayıs 1919’da gözyaşıyla başlayan bu hüzünlü öykü, yine İzmir’de tarih 9 Eylül 1922’yken zaferle sonuçlanacaktı. Ulu Önder’in kurtuluş ordularının temelini oluşturan Kuvayi Milliye hareketinde eli silah tutan herkes vardı. Kadınlar da ön sıralardaydı. İzmirli Gazi Ayşe Altıntaş gibi...
Daha sonraları Binbaşı Ayşe olarak da anılacaktı.

Gazi Ayşe Altıntaş, 1314 Selanik doğumludur. Küçük yaşta iken evlendiği Eşi 1912-1913 Balkan Savaşında Şehit düşünce; O'nun acısını ve yetim kalan iki oğlunu bağrına basarak, göç yollarına düştü. Birkaç duraklamadan sonra, Ege Denizi'nin karşı kıyısında, Selanik'in ikiz kardeşi olan İzmir'e yerleşti. Ancak, Yunan mezalimi burada da peşlerini bırakmadı.

İzmir’deki işgal bekleyişi onu çok incitmişti, hazırlıklıydı. Pek bilinmez ama tarihçilere göre Kemeraltı girişinde Hasan Tahsin’le birlikte ilk karşı koyanlar arasında o da yer almıştı. 15 Mayıs 1919 günü İzmir'i işgal eden Yunan Ordusu'nun kıyımına uğrayan 2000'den fazla vatandaşımızın masum kanları, şiddetli yağmurun sularıyla Körfez'e aktı. Milislerin komutanıydı, sayıca yetersiz olmaları o gün ellerini kollarını bağlamıştı. Fakat her şey henüz bitmemişti, bir gün mutlaka geri dönülecekti...

Gazi Ayşe, İzmir’den çekilirken, Balkan Savaşı’nda kaybettiği eşinden yadigar ziynet eşyalarını bile silah almak için satacaktı.

Bu barbarlığa karşı Ayşe Hanım, İzmir'in köylerini dolaşarak topladığı gönüllülerle, atlı bir Süvari Milis Müfrezesi kurdu. İki oğlunu da yanına alarak, Akıncı Müfrezeler Komutanı Demirci Kaymakamı İbrahim Ethem Beyin emrine girdi. Düşmanın Batı Anadolu'daki ilerlemesini durdurmak için, Aydın ve Demirci/Akhisar Cephesinde yürütülen gerilla (çete) savaşlarına katıldı. Büyük Oğlu, Demirci bölgesindeki çatışmalarda Şehit düştü.

Ayşe Hanım ve Müfrezesi, 1921 yılı başlarındaki İnönü Savaşlarında görev aldı. Diğer Oğlunu da orada kaybedince, ana yüreği yanıp kavruldu. Fakat, yılmadı. Müfrezesiyle birlikte,13 Eylül 1921'de zaferle sonuçlanan, Sakarya Meydan Savaşına katıldı. Bu savaşta kasığından yaralanmasına rağmen, Milli Mücadele'yi daha büyük bir azim ve kararlılıkla sürdürdü. Tedavisinin ardından cepheye döndü ve Kahraman Müfrezesinin başına geçerek, 26 Ağustos 1922 sabahı başlatılan Büyük Taarruzda görev aldı. İzmir'in kurtuluşuna kadar, Kahraman Ordumuzu destekleyen diğer milis güçleri ile birlikte, Gazi Ayşe Hanım'ın Müfrezesi de sayısız yararlıklar göstererek destanlar yazdı.

Son kurşunu da attı

Ve 9 Eylül 1922’de, burnunda tüten İzmir’e elinde silah koştu. Son işgalcilerin peşinden giderken, bacağından vuruldu. O acı bile istiklal sevincini yaşamasını engelleyemedi. İlk kurşunu attığı İzmir’de son kurşunu da atmış, tüm dünyaya zafer ilan edilmişti. Gazi Ayşe, bu büyük destanın bilinmeyen kahramanlarındandı. Hem işgal hem de kurtuluş gününde en ön sıralardaydı.

Binbaşı Ayşe, bizzat kendi macerasını şöyle anlatmaktadır:

“…Büyük harpte Kafkas Cephesi’nde yaralanarak ölen kocamın ve tüm vatan evlatlarının intikamını almaya and içmiştim. Allah, bu fırsatı 15 Mayıs (1)335–(1919)’da bana verdi. İzmir’i Yunanlılar işgal ettiği sırada ilk mukâvemetimiz sona erip şehre Yunanlılar hâkim olunca Aydın’a gittim. Orada faaliyete geçerek bir Kuva–yı Milliye birliği teşkil edip, bilâhare Nuri Çetesi’ne katıldım. Aydın muharebelerini yaptıktan sonra Koçarlı’ya çekildik. Bu sûretle, bilfiil atıldığım İstiklal Mücadelesi’ne başından sonuna kadar iştirak ettim.

İlk defa Sakarya’da sol kasığımdan piyâde mermisi ile yaralandım. Seyyar hastanede tedaviden sonra tekrar müfrezeme iltihak ettim. Büyük Taarruz’da Mürsel Paşa Fırkası’na iltihak ettik. Ve Ahır Dağları’ndan düşman gerilerine akmağa memur edildik. İzmir’e ilk giden birlikler arasında ben de vardım. Ancak, bu arada misketle sol bacağım kırıldı.”…

Binbaşı Ayşe; ayağında çizmesi,başında kalpak ve subay kılığında gezdi.Askerden her zaman büyük saygı gördü.

Zafer'den sonra uzunca bir süre İzmir'de oturdu. 1934 yılında Soyadı Kanunu kabul edilince, ALTINTAŞ soyadını aldı.

Gazi Ayşe Altıntaş, Büyük Zafer'den sonra, uzunca bir süre İzmir'de oturdu. Ancak, bu döneme ait sağlıklı bilgiye sahip değiliz. İzmir'de iken sol yanına felç indi ve sol gözü görmez oldu.1942 yılında Ankara'ya taşındı ve T.C.Merkez Bankasında Müstahdem (Odacı) olarak çalışmaya başladı. Gazi Ayşe Hanım, ömrünün son dönemini Ankara'da yaşadı. Ne var ki, O'nun Milli Mücadeleyi kazanan cesur yüreği, yaşam savaşına yenik düştü. 27 Ocak 1949 günü "kalp yetmezliği" tanısıyla kaldırıldığı Ankara Numune Hastanesinde, Hakkın Rahmetine kavuştu. Ankara'da hangi mezarlığa defnedildiği konusunda, yeterli bilgiye sahip değiliz.

ATATÜRK'ün 21 Mart 1923 tarihinde yaptığı konuşmada, Türk kadınının Millî Mücadele’deki hizmetlerini anlatan şu sözleriyle hikayemizi bitirelim:

“Dünyanın hiç bir yerinde hiç bir milletinde Anadolu köylü kadınının fevkinde kadın mesâisi zikretmek imkânı yoktur ve dünyada hiç bir milletin kadını ‘Ben Anadolu kadınından daha fazla çalıştım. Milletimi halâsa ve zafere götürmekte Anadolu kadını kadar hizmet gördüm’ diyemez... Belki erkeklerimiz memleketi istilâ eden düşmana karşı süngüleriyle düşmanın süngülerine göğüslerini germekle düşman karşısında isbât-ı vücut ettiler. Fakat erkeklerimizin teşkil ettiği ordunun hayat menba’larını kadınlarımız işletmiştir... Çift süren, tarlayı eken, ormandan odunu, keresteyi getiren, mahsulâtı pazara götürerek paraya kaideden, aile ocaklarının dumanını tüttüren, bütün bunlarla beraber sırtıyla, kağnısıyla, kucağındaki yavrusuyla, yağmur demeyip, kış demeyip, sıcak demeyip cephenin harp malzemesini taşıyan hep onlar, hep o ulvî, o fedakâr, o ilâhî Anadolu kadınları olmuştur. Binaenaleyh hepimiz bu büyük ruhlu ve duygulu kadınlarımızı şükran ve minnetle ebediyyen taziz ve takdis edelim.”

KASIM AYINDA BU KİTABI OKUDUM - 1

2012-01-03T10:23:00.000+02:00

KİTABIN ADI	Ortaçağda Felsefe Patristik Başlangıçtan XIV. Yüzyılın Sonlarına Kadar (La Philosophie au Moyen Age Des Origines Patristiques a la fin XIV. Siecle)
KİTABIN YAZARI	Etienne Gilson
KİTABIN ÇEVİRMENİ	Ayşe Meral
KİTABIN YAYINEVİ	Kabalcı Yayınevi
KİTABIN BASKI YILI	2007
KİTABIN BASKI SAYISI	1. Baskı
KİTABIN SAYFA SAYISI	737 sayfa
KİTABIN DİZGİ/BASKI KALİTESİ	10/10
KİTABIN YAZIM-DİL KALİTESİ	10/10
KİTABIN EDEBİ/SANATSAL/TARİHSEL DEĞERİ	10/10

YORUM:

Açıkçası, bugüne kadar Batı Uygarlığının kökenlerine ilişkin okuduğum en yetkin kitap.

Genellikle, içi boş bir şekilde günlük konuşmalarda sarfettiğimiz “Çağdaş Batı Uygarlığı” sözcüğünün, antik kökenlerine inen, batının, mitsel bir İsa hikayesini nasıl yüzyıllar içerisinde bir tek tanrılı din haline getirmesinin öyküsü bu kitapta yer alıyor. 14. Yüzyılda laik bilim insanlarının din olayını ele alması ve toplumu dönüştürdüğü kalıptan çıkarıp modern bir toplum haline getirmesinin ön hikayesi tüm detayları ile bu kitapta.

2. yüzyılda kilise babaları ile başlayan, Hıristiyanlığı bir din haline getirme, felsefesini oluşturma tarihi tek tek din tarihinde ismen yer alan kişilerin günümüze kalan kitaplarının detayları yorumları kitabın konusu.

Ne yazık ki herkes alsın okusun diyemeyeceğim ağırlıkta bir kitap. Felsefe meraklıları ile konuya hakim olanların büyük bir zevkle okuyabileceği bir kitap. Onun ötesi sadece kendine güvenenlere…

Cesaret edenlere kolay gelsin.

“Her türlü Batı düşüncesi için ortaçağı inkâr etmek kendini inkâr etmektir. XIII. yüzyılın yanı başımızda olduğunu söylemek bile yetmez: O bizim içimizdedir, nasıl ki bir insan geçmişini unutarak yaşadıklarından kopamazsa, biz de tarihimizi inkâr ederek ondan kurtulamayız. Batı düşüncesine yeni bir biçim kazandıran ortaçağ, pek çoğumuzun sandığı gibi gerçekten de karanlık ve "geri" bir dönem değildir. Aksine, Platon ve Aristoteles ile doruk noktasına ulaşan antikçağ felsefesini, çağdaşı İslam medeniyetini ve Yahudi düşüncesini felsefesine katmayı başlıca hedefi haline getirecek kadar "aydın"dı.Ortaçağ felsefesi tarihini, içinden çıktığı teolojik köklerden soyutlayarak ele almak belki de tarihsel gerçekliğe ihanet etmektir. Bu döneme nüfuz etmek, her şeyden önce teologların kaleme aldıkları metinlere yani bugün ortaçağ felsefesi olarak adlandırdığımız büyük felsefenin yeşerdiği satırların içinde kaybolmakla mümkün olacaktır. Sorbonne'da Ortaçağ felsefesi dersleri vermiş, Académie Française üyesi Étienne Gilson (1884-1978) akıl ile imanı, felsefe ile teolojiyi uzlaştırmaya çalıştı. Altı yüzden fazla yayımlanmış eseri bulunan Gilson, bu son derece kapsamlı çalışmasıyla Batı düşüncesinin beslendiği damarları, ayrıntılı bir düşünürler, eserler ve inançlar külliyatı oluşturacak biçimde bizlere sunuyor. Eser bu anlamda söz konusu iki disiplini kusursuz biçimde bir araya getirerek modern insan için tüm çağların en gizemlisine ışık tutuyor.” (Alıntı)

Étienne Gilson (13 Haziran 1884, Paris ( 7. arrondissement ) - 19 Eylül 1978, Auxerre ) , Fransız Thomistic filozof ve felsefe tarihçisi
Yayınlar

La Liberté chez Descartes et la Théologie, Alcan, 1913.

Le thomisme, introduction au système de saint Thomas, Vrin, 1919. Chapter from English translation on Faith & Reason.

Études de philosophie médiévale, Université de Strasbourg, 1921.

La philosophie au moyen-âge, vol.I : De Scot Erigène à saint Bonaventure, Payot, 1922.

La philosophie au moyen-âge, vol.II : De saint Thomas d’Aquin à Guillaume d’Occam, Payot, 1922.

La philosophie de saint Bonaventure, Vrin, 1924.

René Descartes. Discours de la méthode, texte et commentaire, Vrin, 1925.

Saint Thomas d’Aquin, Gabalda, 1925.

Introduction à l’étude de Saint Augustin, Vrin, 1929.

Études sur le rôle de la pensée médiévale dans la formation du système cartésien, Vrin, 1930.

L’esprit de la philosophie médiévale, Vrin, 1932.

Les Idées et les Lettres, Vrin, 1932.

Pour un ordre catholique, Desclée de Brouwer, 1934.

La théologie mystique de saint Bernard, Vrin, 1934.

Le réalisme méthodique, Téqui, 1935.

Christianisme et philosophie, Vrin, 1936.

The Unity of Philosophical Experience, Scribner's, 1937.

Héloïse et Abélard, Vrin, 1938.

Dante et philosophie, Vrin, 1939.

Réalisme thomiste et critique de la connaissance, Vrin, 1939.

Théologie et histoire de la spiritualité, Vrin, 1943.

Notre démocratie, S.E.R.P., 1947.

L’être et l’essence, Vrin, 1948.

Saint Bernard, textes choisis et présentés, Plon, 1949.

L’École des Muses, Vrin, 1951.

Jean Duns Scot, introduction à ses positions fondamentales, Vrin, 1952.

Les métamorphoses de la cité de Dieu, Vrin, 1952.

Peinture et réalité, Vrin, 1958.

Le Philosophe et la Théologie, Fayard, 1960.

Introduction à la philosophie chrétienne, Vrin, 1960.

La paix de la sagesse, Aquinas, 1960.

Trois leçons sur le problème de l’existence de Dieu, Divinitas, 1961.

L’être et Dieu, Revue thomiste, 1962.

Introduction aux arts du Beau, Vrin, 1963.

Matières et formes, Vrin, 1965.

Les tribulations de Sophie, Vrin, 1967.

La société de masse et sa culture, Vrin, 1967.

Hommage à Bergson, Vrin, 1967.

Linguistique et philosophie, Vrin, 1969.

D’Aristote à Darwin et retour, Vrin, 1971.

Dante et Béatrice, études dantesques, Vrin, 1974.

Saint Thomas moraliste, Vrin, 1974.

L'athéisme difficile, Vrin, 1979

BLOGUMDA GEÇEN YIL

2012-01-02T10:04:00.000+02:00

Geçen her yılın ardından genellikle bir muhasebe yapılır. Gelenler, gidenler ya da kayıplar kazanımlar hesaplanır.
Ben de blogla ilgili bir özet çıkarayım dedim.
Blogda 2011 yılında 175 yazı yayınladım. Bazıları bana ait özgün seyahat notları ve fotoğraflar. Elbette içinde yürüyüşler de var. Ayrıca yıl içinde kitap tanıtımlarım devam etti. Ancak zaman yokluğundan Kasım ve Aralık ayında okuduğum kitapların tanıtımını yapamadım. Bu yıl devam edeceğim. Bazı yazarların önemli bulduğum makalelerini yazdım. Bana izin veren dostların hepsine teşekkürler. Yine bazı eski anonim ya da kaynağını belirleyemediğim yazılara da yer verdim. İsimlerini yazamadıklarım beni bağışlasınlar lütfen.
Bloğumun 2011’de önemli bir yükseliş grafiği yakaladığını takip ettiğim istatistiklerden gördüm. Mart ayında birlikte yaşadığımız blog kapatma olayında hepimiz gibi benim blogumda önemli hasar gördü. Mart ayını sadece 4.688 sayfa görünümü ile kapattım. Ancak Eylül ayından itibaren oluşan ani yükselişten doğrusu çok memnun oldum. Kasım ayındaki 9.535 sayfa görünümü Aralık ayında tavan yaptı ve bu ay 15.848 sayfa görünümü ile mütevazi kişisel rekorum kırıldı. Ayrıca ay içinde günlük ferdi giriş rekoru 277 ve günlük sayfa giriş rekoru da 490 olarak kırıldı.

Yine 2011 yılında bloguma 50 dosttan 156 yorum geldi. (İsimsiz yorumları dahil etmedim) Ancak bir anlamda her yorumcunun yazısını özgür fikir beyanı olarak kabul ettiğim için blogdan hiçbir yorumu (hakaret ve küfür içermediği için) kaldırmadım. Ancak ismini yazmayan yorumculara bundan sonra karşı yorum yazmama ilke kararı aldım.
Gelen 156 yorumda birinci sırada 16 yorumla Esin (Esmir), ikinci sırada 12 yorumla Özgür Ceren Can (Çevrimdışı) ve üçüncü sırada 10 yorumla Aysema (Dilek) başta geldiler. Kendilerine sonsuz teşekkürler. Bu ay içinde kendilerine küçük bir sürprizim olacak!
Diğer yorumcu dostlarıma da müteşekkirim. Yorumları ile destek oldular, bilgi kattılar, fikir ürettiler. 50 yorumcumda sağ olun var olun. 2012’de de destek ve katkılarınızı bekliyorum.
Yine yıl içinde 2. Blogum olan “Sözler”e başladım. Özel bir tanıtım yapmadım. Kendi okuyucunu kendi kazansın istiyorum. Keşfeden ve izlemeye alan blog dostlarıma teşekkür ediyorum.

Tüm dostlarım! İyi varsınız, sayfalarıma gelen, yorum bırakan ya da bırakmayan herkesi saygı ve sevgi ile kucaklıyorum. Artan katkınız bloğumun bu yıl en büyük moral kaynağı olacak!

ESKİ BİR YAZI İLE ESKİ YILA VEDA

2011-12-30T10:05:00.000+02:00

'' Bu yılı iyi geçirdiniz mi?

Sağlıklı olduğunuz için hiç sevindiniz mi?

Bu yıl hiç gün ışığı ile uyandınız mı?

Kaç kez güneşin doğuşunu izlediniz?

Bir neden yokken kaç kişiye hediye aldınız?

Kaç sabah yolda bir kediyi okşadınız?

Bu yıl yeni doğmuş bir bebek parmağınızı sıkıca tuttu mu hiç ?

Ya siz onu hiç kokladınız mı?

Yaz gecelerinde ne çok yıldız olduğuna hiç şaşırdınız mı?

Kendinize bu yıl kaç oyuncak aldınız?

Kaç kez gözlerinizden yaş gelene kadar güldünüz?

Yaşlı bir ağaca sarıldınız mı bu yıl ?

Çimenlere uzandığınız oldu mu?

Çocukluğunuzdan kalan bir şarkıyı söylediniz mi hiç ?

Hiç taş kaydırdınız mı bu yıl?

Kaç kez kuşlara yem attınız?

Bir çiçeği dalındayken kokladınız mı?

Bu yıl kaç kez gökkuşağı gördünüz ?

Ya da hediye alan bir çocuğun gözlerindeki ışığı ?

Kaç kez mektup aldınız bu yıl?

Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç ?

Kimseyle barıştınız mı bu yıl ?

Aslında mutlu olduğunuzu kaç kez fark ettiniz bu yıl?

İyi bir yılın bunlar gibi birçok küçük şey'e bağlı olduğunu

hiç düşündünüz mü bu yıl ?

Yeni yılda düşünün.

Yayılın çimenlerin üzerine

Acele edin

Er ya da geç

Çimenler yayılacak üzerinize.''

Jacques Prevert

KİJİ TRANSFİGÜRASYON (TECELLİ) KİLİSESİ

2011-12-29T11:02:00.000+02:00

Adanın harikası, soğan kubbeli bu muhteşem yapıt 1714’den beri ayakta duruyor. Kilise 22 kubbeli ve tek çivi çakılmadan yapılmış.

Tamamen ahşaptan yapılmış olması nedeniyle zamanın yıpratması kullanımını tehlikeye soktuğundan ziyaretçi girişine kapatılmış vaziyette. Yer yer onarımlar sürüyor.

Kilisenin hemen yanında, oluşturulan parçaların ahşaptan nasıl yapıldığına ilişkin uygulamalı gösteri yapılıyor.

Tecelli kilisesi’nin hemen yanında ondan daha eski 14. Yüzyıldan kalma Lazarus kilisesi daha küçük ve Rusya’nın bilinen en eski kilisesi var.

Kilise ziyarete açık. Pek çok ikona ve özellikle ibadet duvarı görkemli. Kilise eskiliği sebebiyle ziyaretçiler gruplar halinde içeri alınıyor.

İki kilise arasında yine tamamen ahşaptan mezar başlarıyla yer alan bir mezarlık var.

Kiji Adasından ayrılıp, Ladoga Gölündeki son ara durağımız Mandrogi’ye geçeceğiz.